10 M. HÆGSTAD |No. 8 



Saaby 1886), som til deils viser attende til ei latinsk lækje- 

 bok fraa millonialderen Speculum medieorum. For denne boki 

 hev ogso den skipnaden at lækjeraadi er nemnd fyrst, t. d. Tac 

 frø af pilæ træ, oe støt thæt smat, oe thua thær houæthæt 

 mæth, oe tha helæs thæt wæl oe skøt. Men Am. 187 er ikkje 

 kjelda til vaart stykke. 



Austlandsfragmentet hev soleis verd ogso utanfor det reint 

 spraaklege. Det er ein ny vitnesburd um at der hev vore lækje- 

 vitskaplege skrifter ogso paa norsk i millomalderen. Den fyrste 

 vitnesburden um dette var Harpestrengsfragmentet (Am. 696). 

 Fyrr det var utgjeve og etterrøkt, var det den aalmenne meining 

 at nordmennerne ikkje hadde havt noko med det slag skrifter aa 

 gjera. Etter 1906 hev serleg dr. Kålund og dr. Marius Kri- 

 stensen gjort etterrøknader um samanhengen med dei gamle 

 nordiske lækjebøker. Dr. Kristensen hev paavist ei kjelda til 

 umfram Macer for Herrik Harpestrengs lækjebok, det er Con- 

 stantinus Africanus, De gradibus simplicum 1 . Dr. Kålund hev 

 gjeve ut 2 arnam. islandske handskrifter, og med det fragment, 

 som vert framlagt her idag, skulde daa alt av gamle islandske 

 og norske lækjeskrifter, som me til dessa hev kjent, vera utgjeve, 

 og me kann faa ei yversyn. 



Handskrifterne er, naar me skipar deim etter alderen, 

 desse fem: 



1. Am. 655 XXX qv., eit fragment paa islandsk fraa 2 helvti 

 av 13 hundr., utgj. i K. Gislasons „44 prøver" 1860. Det 

 inneheld raad mot sjukdomar av blanda slag; surne av deim 

 er skylde med Harpestreng eller hans kjeldor. Det er av 

 same slag som 434. 



2. Am. 696 I qv., fragment fraa umkr. 1350 av ei norsk (nord- 

 vestlandsk) umsetjing av Harpestrengs urtebøker. Utgj. 

 av Kristiania vitskapssellskap 1906. 



3. Am. 673 a qv., det austnorske fragment fra umkr. 1370, som 

 er framlagt her idag, og som viser attende til eit anna upp- 

 hav eno Harpestreng. 



Nord. tidskr. utgj. af Letterstedska foreningen 1908, s. 204 ff. 



