Tartan fchen Cbam, of EJi^er Van S'ma. 



*->9 



ccnigc handen vol Zcc-fpinnenen Zee- 

 mofch, dat de Zee opwerpt , zulks ie- 

 mant hier uit zou kunnen befluiten,dat- 

 ze alleen maar van zeewater leven. Maar 

 in der daat eetenze ook viflehen : want 

 daar is 'er een gezien, die veertigh Ka- 

 beljauwen in had. Zommigen ontken- 

 nen datze kauwendeeeten, en zeggen 

 datze de viflehen geheel infehokken , 

 en dat allcenlyk kleine , om dat het 

 binnenfte klapvlies van de keelgaten 

 niet groots laat in-fchieten. De ftaert 

 is op 't einde wel acht en twintigh voe- 

 ten breet en twee dik. Het mannetje 

 heeft een pees of teei-lidt, ontrent van 

 veertien voeten lang. Van haar zame- 

 ling en baring wort gezcid , dat de 

 WalvüTchen met een gemaakte maat- 

 fchappy en onderlinge liefde (die zy 

 met t'zamenvoeging , fprongen en an- 

 dre teckenen, elkandrc te kennen ge- 

 ven) verzamelen ; datze daarom altyd 

 t'zamen zwemmen , en haar begonnen 

 vriendfehap onderhouden , tot dat het 

 wyfje , met geiligheit ontftecken , het 

 lyf recht op den ftaert om hoog ver- 

 heffende, het mannetje, dat op de zelve 

 wyze tegen haar opgerecht is,met haar 

 vinnen als met armen omhelit , en bly- 

 ven alzo met onderlinge omhelzing 

 een half of een heel uur t'zamen han- 

 gen. De wyfjes baren in den HerfTr, 



tufichen Wijnmaant en Loumaant, al- 

 leen maar een eenigh jong , dat niet 

 kleender dan een Stier is , ja dikwils 

 grooter. Dit jong onthoud zich vei- 

 ligh by de moer onder de befcherming 

 van de vinnen, en verlaat haar eer niet 

 voor dat 'et gefpeent is. Hy voert vy> 

 andfehap met de Tonyncn , Dolphyns' 

 en Orka, en vreeft boven maten de 

 Zwaertvifch,die hem met haar fcherpe 

 zaag gedurigh tracht den weeken buik 

 op te halen. Daar na , zo men zeid , 

 kruipt hy haar in den bek , en knaagt 

 hem aan de tong, en eet die op 5 't welk 

 des te meer geloof verdient , dcwyl 

 men dikwils doode Walviflchen dry- 

 ven vind , die de tong zijn uitgege- 

 ten. 

 \ Het vangen der WalvifTchen gaat op op 

 I deze wyze toe. Zohaaftzy een Wal- *$£'£'' 

 I vifch in Zee vernemen, vallenze in den vangm t»or- 

 floep , met eenen Harponier (dat is de*"- 

 gecne die den vifch zal treffen ) voor 

 op. Alfle dicht by den vifch gekomen 

 zijn, fchiet de Harponier zijn harpoen 

 den Walvifch ter zydc in den kop , 

 datze daar in blijft fteeken. Deze har- 

 poen is een yzer van ontrent drie voe- 

 ten lang , voor aan fcherp , met eenige 

 weerhaken bezet , en aan 't achtenïe 

 end is een touw of lijn vaft gemaakt 

 van ontrent twee hondert vadem lang, 



dat 







■*«t 



■ 



