«4 D' AMBOINSCHE 



En hoe ken zoo veel uith aaiende j als men kan* en het overige met den fchaal aan eenen fclia- 

 moet, %ui- duwachtigcn plaats leggende , daar ze'noch regen , noch zon bereiken , en zoo laat men 

 Ve Omcr- Ze van ^ C Mieren uiteten : Men moet ze ingeenverfch water leggen s zoo lang 'er iets 

 hing om- van 't vleefch in is , want een nacht daar in bly vende , zullen ze verbleeken , ook moet 

 fcZon' neC doode bloet van d' eene d' anderen niet raaken, waar door ze mede bederven ; om 

 maakem het tweede o f derde 'jaar moet men hun te drinken geeven , dat is, eenen halven dach 

 in zout water leggen , met verfch water uitfpoelen , en dan weder in de Zonne droo- 

 genj uit den fchaal maakt men tabaksdoozen en lepels, maar by deze Inlanders zyn ze 

 in geen gebruik > behalven dat zommige arme Luiden , door den honger geprangt , die 

 op kooien braaden , en eeten> 't welk hen zomtyds zoo qualyk bekomt, dat zommi- 

 ge het met den dood moeten bezuuren , en zommige worden ter nauwer nood noch 

 Welke geredt : Deze gedenken niet aan den gemeenen Grondfpreuk , by d' Inlanders vaft geftelt , 

 fpyze be- dat onder de Zeehoorntjes al 't geene glad en blinkende is , of 't geene niet dan roo- 

 quaam de fpikkels heeft , tot de koft niet deugt: Daarentegen, dat de ruige en fteekelige altyd 

 Raadte- beter zyn. Wanneer nu iemant onvoorzichtig hier van moete gegeeten hebben, zalmen 



pe?2 die 



fihaadelyk hem terftond rykelyk fuikerwater, of eenigen dikken fyroop ingeeven, om het worgen 



te beletten , dat de keel niet toetrekt j en daar na tot tegenbaat het zwarte Calbakaar 



(in 't XII de Boek van onzen Herbarius befchreven j met water gewreeven , ingeeven, 



't welk die fchadelyke koft door braaken uitwerpt, dit moet veerdig toegaan, om het 



geneesmiddel in de maag te brengen, eer de keel toetrekt, in welk een geval het niet 



^Voorval helpen kan> gelyk in 't jaar 1664. aan een Vrouw op de pas Bagualabczogtis, die 



daoZfyk door tJ nuttigen van dit Dier is geftorven , dewyl 't Calbakaar te laat aanquam , en de 



*** keel al toe was. 



De 2* II. c Porcellana montofat is wat kleinder dan de voorige , en doodfcher van glans, 



geLeidt bleekwit van fchaal, daar op veele hoeken en heuvels met roiïè ftreepen ftaan , als of 

 %tati Ve men van verre een ronc * g ene uvelt gebergte zag, gelyk men het Eiland Afcenfion fchil- 

 éetterB. dert : By de onze word het de Caap genaamt, beduidende de Caap de bon Efperance; 



maar is zeer zelden te vinden , en in Amboina genoegzaam onbekent. 

 D*3* III. Concha tefiudinaria , Karet, is langwerpiger dan de voorgaande Caap-, op den 



beeldt Ty" ru g& e fchoon geplekt, gelyk men aan Schildpadshoorn , of karet ziet, en voorts Ipiegel- 

 letterC. glad j eertyds qualyk genaamt Caap falfo, doch nu hiet ze Karet, en word onder de 



raarfte gerekent. 



De 4</< I V. Argus , dit is een langwerpige Torceüana , bruinve* wig van fchaal , doorgaans 



uünfb aarc % gefchildert , met witte oogen , elk oog is uit 2 of 3 kringen gemaakt, gelyk 



men den reus Argus fchildert : Zy worden ook zeer zelden gevonden , om dat ze zich 



Zyn heel wat diep in zee ophouden , en zomtyds in de bobbers kruipen , of door een aardbee- 



ving opgeworpen worden, gelyk in 't jaar 1674. by den hoek Ciel-> op klein Keram-, 



gebeurt is ; doch de meefte daar onder zyn doof van koleur , en de blinkende heel raar. 



Des de V. Slangekoppen, groote* deze zyn plat van buik , en hebben rondom eenen fmal- 



LüerE'. len kant aan den buik, een vinger breed ; boven de kanten zyn ze rondom zwart of 



donkerbruin , blinkende als een Ipiegel ; de rug is met taneite plekjes gefpikkelt. 



De6<i' VI. Slangekoppen, kleine } zyn van het zelve fatzoen en verwe , doch kleinder» 



letter ¥: niGt boven een lid van een vinger lang, mede zeer glad en blinkende: Zy zyn gemeen 



Een a»- op fteenige ftranden , gelyk die van Laricque en Nuffatello zyn. Men vind hier van 



jïjeuff*' een raar flach , op den rugge blauwachtig , met eenen geelen ader, 't welk men blauwe 



G - Slangekoppen noemt. 



De n*< VII. Witte Jamboezen , zyn van grootte en gedaante de voorgaande gelyk , doch 

 ketter \L ga n *èh wit?<3 gety^ zeker flach van witte wilde Water-Jamboezen 5 de rug heeft over- 

 dwars eenen uitfteekenden kant, en by de twee einden ziet men een bleekwit korreltje, 

 in een kring ftaande, als een ingevatte paerl, en daar by een lichtrood plekje, 't welk 

 met ter tyd'verbleekt -, het Dier is mede wit, en dun doorfchynend , met zwarte (lip- 

 jes, en word weinig gevonden. 



VIII. Tal- 



