DE UPAS RADJA SIVE UPAS TJETTEK ATQUE DE LIGNO COLUBRINO. 
سس O (m‏ و 
Incole Archipelagi Malaiéi alio quoque utuntur veneno, quo sagittarum mucrones inficiant , illud , 
de quo superiori Capite locuti sumus, vi et efficacia longé superante multoque celerius vite lumen 
exstinguente. Hoc est Upas Radja, de quo Rumemus Volumine secundo Herb. Amb. p. 265. hec 
prodidit : « alterum hoc venenum priori (i. e. Antiaris toricaria) semper est durius ac magis atrum, 
» fere picis instar, sed solis «estu liquescit. » Errat autem in eo, quod idem ab Arbore toricariá colligi 
existimat , quamquam utrumque commistum , additá substantiá quadam resinosá , ab incolis interioris 
insula Borneo adhiberi censeo, unde virus illud Borneense, quod Ipo dicitur longè majori gaudet 
efficaciá et vi, quam quod e succo Antiaris 8 6 preparato habetur. Jam LescuenauLr et HorsriELD و‎ 
in commentationibus sepius laudatis, de hoc veneno ejusque origine e frutice plané diverso, qui 
itidem in Javá reperitur, fecerunt mentionem : neque tamen iis, multis licet sepius institutis investi- 
gationibus, hujus floribus fructibusque potiri contigit. Hanc ob causam HorsrieLD genus, ad quod 
hie frutex referendus esset, definire non ausus est : LESCHENAULT vero , consilio, ut videtur, principum 
Botanicorum, A. DE Jussieu , DESFONTAINES aliorumque adjutus, tanquam speciem e genere Strychnos 
descripsit, quem sané locum observationes mee huic frutici assignant. Precipua autem causa, que 
obstat, quominus vix ejus organis fructificationis potiri possimus in eo videtur esse posita , quod locis 
multo longius ab hominum culturá remotis , quam quibus ipsa Pohon Upas nascitur, nimirum in 
vetustissimis silvis, qui intimos insula montes obtegunt et vix hominibus sunt pervii , reperitur. Etenim 
hee adire loca, ha:c nemora , externa caligine horrida, lustrare, quee aut majorum umbras, aut non 
humane spectra originis indigenz inhabitare censent, — haud facile quisquam animum inducit, 
nisi forté sciendi cupiditate et dulcedine abreptus cuncta pericula minora existimet. Et vero , illi solum, 
quibus in hiec nemora , securi illesa, penetrare licuit, — et quotusquisque Europeorum, longo licet 
tempore in Indiá degerit, hoc potest gloriari ? — omnia norunt impedimenta et pericula, quibus in hoc 
conamine undique circumveniuntur. Jam primum densis virgultis et sylvà plantarum sarmentosarum 
inter se quasi contextá (1), in quibus precipué Ampelidea , Convolvulacee و‎ Leguminose, Cucurbi- 
tace@, Menispermec , Smilacee , Dioscorece conspiciuntur, aditus ad ipsa nemora ita intercluditur, ut 
nisi omnia vi concisa sternantur, vivum hoc propugnaculum perrumpi nequeat; quin ipsa via, tanto 
labore aperta, statim post transitum rursus occludatur et rami hic illic abscissi vix iter hominum 
indicent , in quo diu adhuc cum incredibili vegetationis luxurie conflictandum est. Nec tantum crebris 
(1) Agri culturá simul cum incolarum numero in dies augescente sylva: ejusmodi, magno plantarum scandentium 
numero conspicue, sensim fiunt rariores et tandem plané evanescunt. Etenim incredibile dictu est, quantee solitudines 
proximis his annis in fertilissimos agros fuerint conversae. In iis tantum locis , qua incolis minus frequentata sunt, veluti 
m nonnullis regionibus provincia Bantam et universe ore Jave meridionalis augustam illam magnificentiam et vastitatem 
ostentant. i 
