20 RUMPHIA. 
est, aut C. nitidum, nisi quedam species sectionis Camphoree ei substituatur. Itaque cum ReInwArDr, tum LAPPELIUS و‎ 
ubi primum in Amboinà exempla viderunt, quibus ad Diagnosin meam usus sum, Ruwrun Arborem Culilawan 
agnovere, cui tamen nihil est commune cum ramulis quibusdam speciei Javanice Cinnamomi, (vid. C. nitidum 
Hook. var. oblongifolium) decennio feré abhinc ad fratres Ners as ESENBECK missis, de quibus cf. descriptio in 
Disputatione eorum de Cinnamomo, p. 62, et liber inscriptus : Handb. der medie. Botanik von Fm. Ners von ۴ 
et EBERMAIER , p. 429. Jure itaque addubitat C. G. Ners an Esenbeck in splendidissimà editione Laurinearum a 06 
in Indiá orientali repertarum, an illud Cinnamomum Javanicum (quo non in diagnosi meá seepius citatà usus fui) 
revera sit Arbor Culilawan Herbarii Amboin. Eo minus intelligimus, qui fieri potuerit, ut egregius ille botanicus 
in disputatione brevi post in lucem edità (vid. Regensb. Allg. Bot. Zeit. 1831. N° 34. p. 602.) sententiam denuo 
mutaret et C. meum Culilawan, (quod ille cum varietate istà C. nitidi confundit) cum planta Wallichianá conjungendum 
esse censeret, — Hac pluribus adeo verbis disputavi, ut nature investigatores regiones minus cognitas perscrutantes 
hoc exemplo docerem, quam facilé plantis non determinatis communicandis confusio nomenclature botanics oriatur, 
id quod hoc sané loco obtinuisse nemo est, qui negare possit. | ٩ 
Que cum ita sint, planta ab Ill. Nzzs ar Esenpeck descripta, utpote a nostra procul ullo dubio diversa novo nomine erit 
nuncupanda, nisi forte ad unam reliquarum specierum a Cl. Warucn repertarum sit referenda. Hoc statuere ut 
possem, vellem sané, ut unicum exemplum e summi hujus viri Herbario, quod ipsum, an Laurus Culilaban Linn. esset 
habendum, addubitasse mihi auctor est vir Cl. Kontu, cujus illum auxilio in plantis suis siccatis distribuendis usum 
fuisse nota res est, — hoc vellem, inquam, ut mihi liceret inprimis cum C. albifloro Nszs an Eseng. diligenter comparare. 
Mira sanê res est, Herbarium Warum, variis ejusdem plantee speciminibus ceteroquin ditissimum, arboris, quem 
corticis usus eo magis commendat, unum tantummodo, neque illud pulcerrimum ostentare exemplum, ex quo 
delineatio in Plantis officinal. Fm. Ners AB ۴ adumbrata fuit. — Huic disputationi e Romean Manuscripto duas 
delineationes primitivas, e quibus Tab. XIV. Vol. II. Herbarii Amboinensis conflatam esse apparet, et fidelem 
adumbrationem ramuli sterilis a Cl. Remwarvrio ex Amboiná deportati naturali magnitudine adjicio. 
Descr. Arsor trunco alto crasso, cortice crasso, intus saturate-cinnamomeo, epidermide albido- 
cinerascente , subtessellato-rugosá , coma haud late extensá sat densé foliosä (ex Varenr. et Runruro). 
RawuLr, ut petioli ac folia, pubescentiá nulla, teretes, recti, longitudine obsoleté striolati, 
sepe furcati; novelli e compresso teretiusculi aut etiam obscure tetragoni, glabri. Corticis horum 
ramulorum triti odor admodum aromaticus, caryophyllorum aromaticorum similis, licet minus 
acer et suavior, manducati sapor subamarus ac mucosus. Forra decussata , rarissime solitaria, 
petiolis vix semipollicaribus, semiteretibus, latere interiori obsoleté canaliculatis, siccando in 
colorem pallidé eroceum transeuntibus instructa, 3 usque ad 6 pollices longa, 1 usque ultra 
2 pollices lata, oblonga, aut etiam ovato-oblonga, nonnulla lanceolata, superné acuminata. 
utpote plerumque in apicem longum argutum leviter falcatum , ztate sphacelatum et abruptum, 
attenuata , basi acuta, rarius ad rotundato-obtusatum vergentia , non alte triplinervia, nervis prope 
basin foliorum quodammodo confluentibus, venulis reticulatis subtransversalibus, tenerrimis, 
supra vix aut ne vix quidem conspicuis , nervis, inprimis intermedio, in paginá superiori intensius 
viridi feré elevatioribus, quam in paginá inferiori virescenti-cinereá, lateralibus infra apicem 
evanescentibus, plana, coriacea, rigidiuscula, supra nitida, sepe verrucis bullatis irregularibus 
insectorum punctione effectis obsessa, odoris intense aromatici, acrioris quam ramulorum 
novellorum et simul thymini. Si Valentyni et Rumphit figuras pedunculorum fructiferorum 
spectes, INFLORESCENTIA constare videtur racemis longé pedunculatis pene simplicibus paucifloris, 
opposité in axillis foliorum supremorum sitis, quo fit, ut post horum foliorum lapsum 
ejusmodi ramulus paniculam brachiatam compositam exhibeat, qualem in compluribus alis 
speciebus hujus generis, ex gr. in C. Sintok, C. inerti, quin etiam ex parte in C. Zeylanico 
conspicimus. Frores calyce e sex apicibus instructos esse refert Varentyn. Que de 5 
memoria prodidit exacte cum Ruwemm observationibus congruunt, cujus figura ostendit ferê 
totum calycem , magnitudine valdé auctum, cupuliformem, sexfidum infra baccis ellipsoideis 
monospermis, tumoribus fungosis vulgo difformibus persistentem و‎ apicibus modo laciniarum 
lato-ovatarum commortuis decidentibus. 
