70 RUMPHIA. 
depictam, quintam tabulam tomi septimi, i. e. speciem S¢rychni ab illà valdé diversam, quam Rusene Tsjeru-Katu- 
Valli-Caniram appellat, retulerit. Utraque jam foliorum fructuumque magnitudine summopere differt, quà prior satis ad 
Strychnon tieute, posterior vero ad Strychnon ligustrinam nostram accedit, nisi quod folia ejus sint acutiora et vulgo 
etiam paulo majora. Habemus eas ex Herbario a Van Royen collecto, qui eas e Zeilanià nomine domestico Kathu Kiriendu 
nactus erat neque dubitabat, quod e Manuscripto ejus apparet, Strychnon colubrinam Lin. habere : ramulum autem 
ejusdem plantee nuper a Viro amicissimo De ۷۶۱۵۸ , Professore Botanices Amstelodamensi accepi e collectione plantarum 
zeilanicarum a Burnannorum inde tempore ibi servatà, cui nomen barbarum Dat Kettia est additum. Cum vero optimum 
videatur, ne nova semper oriatur nominum confusio, ut nomen Str. colubrina soli Modira Caniram Horti Malabarici 
tribuatur, cui figure Vir celeberrimus Warzica copiosà descriptione in Florä Indicd IT. p. 264 novum addidit pretium , 
necesse erit, ut Tsjeru-Katu-V alli-Caniram Horti Malab., quam equidem indefinitam censeo, alio insigniatur nomine, 
perinde ac planta illa Madagascariana, quam Vir Cl. Du Pzerir-Tnovans in Dict. des sc. nat. Tom. VI. p. 429. Strychnon 
colubrinam Lin. existimavit, licet hæc, tanquam imperfectissimé nota, inter species dubias sit referenda. Ecce brevem 
trium harum specierum definitionem : 
1. Strychnos colubrina : caule sarmentoso, cirrhis simplicibus lateralibus (solitariis), foliis ellipticis oblongisve obtu- 
siusculé acuminatis triplinerviis glabris, cymis terminalibus paucifloris, baccis un 2-12-spermis. Warr. in Flor. 
Ind. II. p. 264. — Modira Caniram 1088. Hort. Malab. 8. lab. 24. 
` Crescit in ori Malabarie, utrum etiam in Zeilanid, adhuc incertum. A multis Botanicis non satis diversa a Str. ٨٥ 
Vomicá habetur, sed ab hac abundé distinguitur caule scandente, cirrhis, quibus est instructa و‎ foliis oblongioribus 
acuminatis nonnisi triplinerviis, ut et inflorescentià pauciflorà ac seminibus planioribus arguté marginatis. 
, 2. Strychnos minor : caule sarmentoso, cirrhis simplicibus axillaribus (oppositis aut solitariis) rectis aut recurvis , foliis 
ovatis acutis mucronatis breviter tri- aut quintuplinerviis (trinerviisve) ad costam subtus pubescentibus ; cymis termina- 
bus. <a. . . . . , baccis globosis 2-4-spermis. Strychnos colubrina Herb. Van Roven. — Tsjeru- Katuvalli- 
Caniram. Taxe Bus Melab. 3 tab. 5. — An Clematis Indica spinosa foliis luteis Bava. pin. p. 901? 
Crescit, si speciminibus ex Herb. Van Royen fides est habenda et e nomine barbaro Kathu Kiriendu judicare possumus و‎ 
si quidem, auctore J. Burmann (vid. Thes. Zeyl. p. 127.) Kathu spinas notat, in Zeilaniá , secundum Rarzpıum 
etiam in insula Baypyn et in هغه‎ Malabarie intra Cochien et Poaha. Prater affinitatem jam indicatam cum Sir. 
ligustriná, a quà jam habitu et ramulis elongatioribus distinguitur, propius etiam accedit ad Str. axillarem 
CoLEBR., cujus exemplar genuinum ex Herb. Warum ad manum mihi est. Planta autem Colebrookeana foliorum 
formá elongatiori differt, quorum apex item est productior et quorum nervi laterales altius e costà oriuntur : in 
nostro specimine nulli adsunt cirrhi, qualia specimina etiam Sir. minoris occurrunt (quocirca figuram Horti ۰ 
laudare non dubitavi), cum tamen in Florá Indicá, p. 267. tanquam alternati et invariabiliter axillares describantur. 
In Str. minore similiter sunt axillares, sed plerumque oppositi, aut spinas horizontales seepe satis longas formantes, 
aut hamulos subspiraliter revolutos, in curvatura modicé incrassatos, denique perpendiculares. Preecipué inferior 
foliorum pagina siccando colorem intensé luteum contraxit, superior vero fuscum. Ligni ramulorum nullum saporem 
amarum percipere potui, qualis Sir. Nuci vomice et Str. ligustrine inprimis propria est. 
3. Strychnos farinosa : caule arboreo, cirrhis simplicibus lateralibus (solitariis), foliis elliptico-oblongis bits glauco- 
farinosis. Du Perir-Trovars in Commentatione de Caniram a crochet sive Strychno colubrina Lin. in Diet. des sciences nat. 
tom. VI. p. 429., verum tantummodo quatenus ramulum e Madagascarid spectat. 
Crescit in Madagascariá, sed adhuc imperfectissimé nota. 
Quod autem ad Lignum Colubrinum officinale pertinet, quod jam rarissimé in Europa adhibetur , licet medico perito in 
multis morbis pervicacibus efficacissimum preebeat remedium, hoc e compluribus S¢rychni speciebus colligi, experientia 
et investigationes me edocuerunt, nec veteres ignorarunt. Majorem ejus copiam , procul dubio, olim suppeditabat ۰ 
Nux vomica Lin., utpote latissimé dispersa , cujus radices crass et vel lignum truncorum mediocrium et ramorum remedio 
inservire solebant. Str. colubrine (scilicet, quam nos intelligimus et supra definivimus), forte etiam Str. minoris nonnisi 
radices lignose adhibebantur, quamquam speciei prioris raro in fora Europza perveniebant, ob magnum pretium, quod 
Indi et olim tribuere solebant , et adhuc tribuunt «estimatissimo huic ligno colubrino, vero Lusitanorum Pao de Cobra, de 
quo inter alia conferatur relatio Roxsunenu in Florá Indicd, in nota Str. colubrine adjectá. He species tantum e continenti 
Indie, partim etiam e Zeilaniá advehebantur ; Lignum autem Colubrinum timorense raro venale prostabat. 
OBSERVATIO Il. 
Vis medica gni Colubrini timorensis prisci officinalis, de quo tam multa veteres scripsere medici, fere plane similis 
est, ut paucis de eo agere mihi sufficiat. Usus ejus internus specificé agit in medullam spinalem et nervos inde exorientes و‎ 
qui voluntario motui inserviunt : quam ob causam nimi ejus doses facilé tremorem ac stuporem artuum و‎ sensus jacturam , 
angorem et insomnia , quin etiam tetanum manifestum et mortem ipsam afferre possunt. Sed ob id ipsum tam insignis ejus 
est effectus adversus paralysin preecipué inferiorum extremitatum , atque omnino in compluribus morbis spasticis, quorum 
causa in affectu morboso medulle spinalis sita est. Quod si copize Strychnines, quo hoc lignum gaudet, tam celer effectus in 
medullam spinalem nervosque motionis est tribuendum, non minor ejus est vis ad sedandam nimiam nervorum irritabili- 
tatem, maximé intestinorum abdominalium, a quà ingens morborum oritur cohors, presertim eorum, qui cachexic 
dicuntur, eum simul ope materiz extractive peeuliaris horum organorum tonum corroborat. Itaque optimo etiam successu 
