112 RUMPHIA. 
Aor. Jure V. Cl. Scnorr plantas europzeas ad hocce genus referendas ab 4ro sejunxit, a quo presertim structurá ovario- 
rum, solitaria tantummodo ovula foventium , satis distinguuntur. Major iis cum 7’yphonio est affinitas, a quo Bíarum 
nonnisi levioribus characteribus, nempe spathà basi magis minusve connatà, inflorescentià haud simultaneà, denique, 
quod ad structuram ovariorum , ovulis non funiculatis, verum sessilibus, differt. 
Distre. Due species meridionales Europe regiones insulasque maris Mediterranei inhabitant, tres vero Orientem, ubi 
propria hujus generis sedes esse videtur et fortasse quaedam ejus species nobis nondum note gignuntur. 
OBSERVATIO. 
. Ne numerum generum hujus familia nimis augerem , characterem genericum Biar: latius extendi, quam a V. Cl. 7 
fuerat definitus , videlicet ut eo simul plantas orientales, quee cum europzeis nostris habitu tantopere conveniunt, possem 
complecti. Ecce, quátenus utrasque inter se differre observationes mex me docuerint. In plantis europzis hujus generis 
et supra et infra stamina cernuntur organa rudimentaria, antheræ binis rimis longitudinalibus completis aperiuntur, styli 
denique pistillorum sunt brevissimi. In orientalibus modo infra stamina observantur organa rudimentaria, antherc autem 
sunt biporose ae styli longè distinctiores. Huc accedit, quod spatha in his imá tantuin parumper est tubuloso-connata , 
quee in europeis ad basin tubum manifestum ostentat. Itaque si magis placet, quas ego exhibeo sectiones, separata genera 
haberi queant. Prima plantas nostras europeas, altera, quam Ischarum appello, orientales complectitur. 
SECTIO I. — Europea sice vera. 
i. BIARUM zzxvrroLiux, 
B. foliis lineari-lanceolatis, spathá superne reflexo-nutante, spadice longissimo su- 
buliformi-attenuato declinato. | : 
Arum tenuifolium Linn. Sp. pl. p. 967. — Hovrr. Nat. Hist. II. XI. p. 193. (excl. ut in seq. Synon. 
Gxoxovir) — Lam. Enc. Bot. III. p. 10. — Bot. Reg. 512. — Win. Sp. pl. IV. I. p. 486. — 
Bot. Mag. 2282. — Spr. Syst. Veg. III. p. 768. 
Arum acaule, foliis lanceolatis, spadice setaceo 0 Linn. Hort. Cliff. p. 435. — Van Roven 
Hort. Lugd. Bat. p. 8. — Savv. Monsp. p. 16. — Mun. dict. n. 5. 
Arisarum angustifolium , majus Barrer. Icon. 284. 
Arum Scorzonere folio et alterum Tovurner. Inst. bot. p. 160. 
Arum angustifolium , pistillo longissimo, tenut, inflexo, mucronato Heru. Hort. Lugd. Bat. p. 60. 
Arisarum foliis longis angustissimis, gramineis, florem succedentibus Menz. Pug. rar. pl. — Monıss. 
Hist. pl. IIT. p. 545. 
Serpentaria minor, saxatilis, Sicula, Arisari angustifolii foliis Bocce. Mus. 2. p. 137. tab. 97. — Fus. 
Hist. pl. III. p. 580. 
Arisarum angustifolium Dioscoridis forte C. Baun. Pin. p. 196. — Moniss. Hist. pl. III. p. 545. 
Sect. 13. tab. 6. fig. 91. — Bourn. Hort. Lugd. Batav. p. 177. 
Arisarum angustifolium Los. Icon. 599. — Ejusd. Advers. 261. — Crus. Hist. 2. p. 74. — Ejusd. 
Hisp. p. 304. fig. 305. — J. Baumn. Hist. pl. II. p. 786. — ۰ Hist. pl. II. p. 1211 et ۰ 
p. 990. ( 
Arisarum tenuifolium Cam. Hort. 
Arum angustifolium Dovon. Pempt. p. 332. 
Pseudo-arisarum C. Durant. Herb. 
Arisaron Cæsarr. p. 228. 
Hamr. In australibus Europe regionibus, veluti in Dalmatiá, Gracia, Italia , Gallia meridionali, Hispania, Portugalliä 
multisque insulis maris Mediterranei. Plantam viventem in caldariis vidi et siccata ejus specimina in Herbariis 
TOURNEFORT, VAILLANT, Van Roven, Ant. Laur. DE Jussıev, aliorum. Cum ad notiores plantas hujus familie pertineat, 
pauca tantummodo de eà in medium proferam. 
