BIARUM. 113 
Descr. Planta ex humilioribus, tuberosa. Tuber nucis juglandis aut pugni magnitudine, sphericum, e 
lateribus sepe stolones ac circa verticem radiculas crassas filiformes exserens. Spatha foliis 
“extemporanea , pedunculo stricto brevissimo subterraneo aut interdum duos pollices longo 
squamisque aliquot alternantibus semilanceolatis acuminatis inequilongis tenuibus striatis basi 
albido-stramineis apice virentibus vestito insidens, 7-11 poll. longa, e basi tubuloso-integrá hinc 
longitudinaliter fissa, superné in laminam elongatam lanceolatam longissimé acuminatam expansa, 
nervosa, decidua : pars tubulosa ultra 14 poll. longa, subcampanulata , organa fructificationis 
includens, levigata, externe fere decolor, intus purpurea : pars laminaris intensius colorata, 
externé e fusco-viridis, intus atro-purpureo-fusca , e basi arrectá concavá ad margines undulatá 
superné sensim magis attenuata et flaccida atque apice non raro spiraliter convoluta. Spadix 
ipsa spathá pluribus pollicibus longior, teres, inferné rectus et androgynus, superné in apicem 
nudum debilem vermicularem attenuatum extra spatham tortuoso-inclinatum atro-purpureum 
expansus : supra flores femineos masculosque nudos parumper constrictus, feré decolor, subtes- 
sellatus, hamulis carnosis parvis e basi dilatatá exorientibus lividis aut albicantibus obsessus, 
quorum qui inter ovaria et antheras siti sunt crassiores, quam antheris superpositi. Ovaria crebra, 
ad imam basin spadicis in cylindrum brevem ovoideum densata, ellipsoidea, lateraliter mutuá 
pressione varié laterata et decolora, in vertice sulphurea et in stylum perbrevem crassum elongata, 
ubi substantia eorum in sectione multo crassior apparet et interné ex summo apice loculamenti 
duo descendunt tubercula, stoma ovuli spectantia, que cellas tubulosas teneras simplices cylindricas 
contiguas apice libero sepe curvas aliquot granula foventes foecundationem perficientes exserunt. 
Quovis ovario unicum continetur ovulum, in fundo loculamenti sessile, erectum, ovoideum , 
extremitate superiori stomate perforatá texturam cellularem tubulosam modo descriptam attingens. 
Stigma hemisphericum, papillis e centro divergentibus elongatis confertissimé obsessum. . ٧ 
pollicem supra ovaria et minus confertim spiraliter disposita , sessiles , ovoidex , obtuse quadran- 
gulares, lutez , biloculares و‎ loculis oppositis, rimá completá longitudinali dehiscentibus. — Folia 
peractä inflorescentiä explicantur, terna aut plura petiolis inferné vaginantibus sese amplectentia , 
etate tenerà squamis aliquot alternantibus semilanceolatis , quales pedunculum vestiunt و‎ cincta , 
spithamam et ultra longa, vix pollicem lata, lineari-lanceolata, subacuminata, basi in petiolum 
2-3 poll. longum dorso striatum angustata, supra plana, nitida, subtus nervis e costá crassá 
orientibus convergentibus longitudinalibus intexta. — Bacce magnitudine grani piperis, in spicam 
ovoideam congeste , globoso-obovoidex , albide , in vertice cicatriculà stylari notate و‎ carnose , 
monosperma. Semen subglobosum, in fundo pericarpii affixum, leve. Embryon in albumine 
inversum و‎ cylindraceum. 
2. DIARUM GRAMINEUu. 
B. foliis lineari-lanceolatis, spathá superne erecto-incurvatá, spadice elongato filiformi 
obtuso nutante. 
Arum gramineum Lan. Enc. Bot. ITI. p. 10. 
Arum angustissimo folio Tourner. Inst. bot. p. 160. 
Arisarum angustifolium minimum Bocc. rar. pl. Sicil. p. 80. tab. 49. — Ras. Hist. pl. III. Sect. 13. 
tab. 7. 
Hasr. Identidem in meridionalibus Europe regionibus, sed, ut videtur, minus frequens, cum pauci auctores ejus men- 
tionem faciant. Vir Celeb. Anr. Laur. DE Jussizu, si ex Herbario ejus judicare licet, non diversum a praecedenti 
existimat, siquidem exemplo illius speciei sud ipse manu adscripsit : « Arum gramineum Lam. Enc. Bot.» — Frustra 
me in Parisiensium Herbariis aliisque hanc plantam Lawamckiawaw quesivisse confitear necesse est , in quibus 
unicum modo exemplum a V. Cl. Gussowz e Sicilia nomine Ari tenuifolii missum longinquam cum ea habet affinitatem. 
Spatha hujus modo 3 poll. longa est, subfornicato-ascendens, apice longé minus acuminata, quamquam leesus apex 
spadicis faciat, ut nihil certi de eo possim referre : hanc autem inflorescentiam foliis in hoc specimine eodem simul 
tempore evolutis in evolutione suá retardatam et suppressam existimo, itaque plantam a B. tenuifolio non diversam 
puto, licet folia sint minora et magis obtusa, atque ita cum figura imperfectà Bocconi probé conveniant. Pauca que de 
2 
