ARUM. | 117 
natione radicula crassa embryi stratum tenue albuminis ipsam obtegentis et spermodermidem perforat, magis 
magisque extra semen cum cauliculo sese extendens, dum apex cotyledonis clause in hoc remanens cum detrimento 
albuminis insigniter incrassatur et colore viridi tingitur. Hoc quidem statu gemmula imá basi cauliculi plané cst 
inclusa; postea vero, ubi radicula aliquot fibras emisit , cauliculus lateraliter finditur ac folium primordiale cuneato- 
oblongum nervosum ex fissurá prodit. 
Abr. Exiguum sané inter genera Arum et Dracunculum obtinet discrimen, feré hoc solo constans, quod in hoc organa 
fructificationis mascula supra feminea continua circa spadicem sunt congesta, in illo vero interruptio inter illa 
cernitur. Sed in quibusdam speciebus, e. c. Aro picto, heec utriusque sexus organorum separatio adeo vix est 
conspicua, ut magná pretii parte hoc discrimen orbetur. Itaque potius inter se distingui possent foliaturà dissimili, 
et quod in Dracunculo oophorum parietale altius e fundo ad summitatem cavitatis ovariorum dilatatum est quam in 
Aro, quo fit ut alia ovulorum ei inclusa fundo insideant, alia ex apice loculamenti dependeant. Genus indicum orientale 
Typhonium, cujus habitus plane cum 4ro congruit, structurà ovariorum, ovulum solitarium foventium , jam magis 
distinguitur. 
Disrris. Quatuordecim ferê species ad hoc genus referendas esse existimo, quarum dimidium feré nomine tantum atque 
adeo imperfectissimé novimus. Ex his quatuor, scilicet A. vulgare, A. italicum, A. pyreneum et A. pictum Europam 
meridionalem inhabitant, quorum 4. vulgare latissimé est diffusum , quippe quod etiam in Mauritaniä atque insulis 
Fortunatis reperitur. Plereque species in Asiá minori et finitimis regionibus occurrere videntur, paucissime tantum 
in altis jugis montium Asie occidentalis reperiuntur, denique unica species vix nota Americae septentrionali est 
propria. 
OBSERVATIO. 
Si statuimus, genus Arum Linn. et plurimorum auctorum plantas complecti maximé heterogeneas, ita ut earum in 
complures sectiones distributio admodum comprobanda videatur, accuratis illud finibus circumscribere haud facile est 
negotium. Etenim si definitionem a V. Cl. Scnorr propositam sequamur, paucissimes illi species associari possent. Ego 
autem, cui parum referre videtur, utrum adsint nec ne organa sterilia simul supra flores masculos, non magis quam 
utrum confertius an laxius sint disposita, fines hujus generis latius extendendos esse censeo. Character hujus generis 
maxime essentialis est situs ovulorum unilateralis, quorum tamen numerus eo minus certum characterem ۵ potest , 
quod in ejusdem sæpe spadicis ovariis valdé diversus est, inferioribus plerumque plura ovula continentibus, quam 
supremis. Itaque hi characteres cum a dispositione organorum sterilium , tum a numero ovulorum, quee ovariis conti- 
nentur, desumti, longé melius huic generi in quasdam sectiones distribuendo inservire posse videntur. Häc ratione prima 
sectio omnes illas complecteretur species, in quibus organa sterilia magis minusve conferta tam infra quam supra stamina 
inveniuntur et quarum ovaria, ut plurimum 4-6-ovulata esse solent : hujus loci forent 4. vulgare et A. italicum, Lam., 
A. pyreneum LAPEYR., A. orientale Brsssnsr., A, Jaequemontii Nos., A. syriacum Herm. (haud SPRENG.), probabiliter 
etiam A. byzantinum Crus., denique A. pictum et fortasse etiam A. virginicum Linn. Illas autem, in quibus supra stamina 
nulla organa sterilia , et infra illa laxiora tantum conspiciuntur et quarum insuper ovaria modo biovulata sunt , in alteram 
sectionem refero, in his A. heterophyllum , A. spiculatum et 4. Rauwolfii Nos., et ut videtur, duas alias plantas quam 
imperfectissimé cognitas. Forté melius foret , his tanquam tertiam sectionem adjungere A. Dracunculum Linn. et A. crinitum 
Arr., quam genericum his tribuere discrimen. — Alias specierum sequentium, utpote vulgo notas, accurate hic describere 
supervacaneum foret : aliarum vero cognitio tam altis adhuc tenebris pressa latet, ut nomina earum ad calcem cujusvis 
sectionis adjicere sufficiat. 
SECTIO I. — Organa rudimentaria infra et supra stamina. 
1. ARUM VULGARE. 
A. foliis cordato -sagittatis aut hastatis, lobis baseos acutis s. obtusis , spathä superne 
ovato-oblongá acuminatá, spadicis apice clavato obtuso Lam. Flor. Franc. p. 1150 et in 
Enc. bot. III. p. 8. — Rich. in Gur. Arch. bot. I. DIET 
Arum maculatum Linn. Sp. pl. IT. p. 966. — Hovrr. Nat. Hist. II. 11. p. 190. — ٧ Sp. pl. IV. 
p. 483. — Spr. Syst. Veg. III. p. 768. 
Arum acaule , foliis hastatis integerrimis , spadice clavato Linn. Hort. Cliff. p. 434 (excl. ۵, e, ¢ et y, 
ad sequentem speciem referenda). — Ejusd. Hort. Ups. p. 279. — Ejusd. Mat. med. p. 198. — 
Muu. Dict. n. 1. Icon. tab. 59 
۱ 30 
