118 | | RUMPHIA. 
Arum foliis sagittatis, spathá vectá , clavd cylindricá Haw. Helv. n. 1302. 
Arum antiquorum J. Bava. Hist. pl. p. 784. 
Arum vulgare non maculatum et Arum maculatum, maculis candidis vel nigris C. Bav. Pin. p. 195. 
— Monıss. Hist. pl. III. p. 543. Sect. 13. tab. 5. — Ras. Hist. pl. II. p. 1208. — Tovnnzr. Inst. 
bot. p. 158. — Sass. Hort. Rom. 2. tab. 74. 
Arum officinarum. Los. Icon. 597. 
Arum Fucus. Hist. 69. — Don. Pempt. p. 326. — Tapern. Icon. 746. 
Gicherum sive Gigarum vulgo foliis maculosis , maculis candidis vel nigris Casar. p. 226. 
Hasr. In omnibus feré Europe امد تیا‎ regionibus locis humidis, et passim in ora Africe septentrionalis altioribusque 
montibus insule Madeira. In Herbario Baronis De Lessert specimen vidi e collectione V. Cl. Parisor DE Beauvois, 
nomine Ari sagittefolii (haud Linn. ) quod ex America feederatà videtur oriundum. Tanta hujus plantee fail dine 
et vel formà foliorum est varietas, ut maxima hinc ab omni inde tempore orta sit confusio et synonyma vix satis 
commode distingui possint. 
3. ARUM. rraticom. 
A. foliis cordato-hastatis, lobis baseos acutis s. obtusis, spathá superne oblongá acu- 
minatá, spadicis apice clavato obtuso Law. Enc. bot. III. p. 9. — Wis. Sp. pl. IV. 
p. 494. es Syst. Veg. III. p. 768. 
Arum acaule , foliis hastatis integerrimis, spadice clavato Linn. Hort. Cliff. p. 434 (solum 2, e, ¢ et y). 
Arum folio lato atro-virid? margine albicante cóncto : b e maculis albis variegatis Sass. Hort. 
Rom. 2. tab. 75. 
Arum (italicum) foliis hastatis acutis ور‎ 58 longissimis و‎ spathá maxima erecta Mur. Dict. n. 
Arum venis albis, Italicum, maximum Hort. Reg. Par. سب‎ 0۰ Inst. bot. p. 158. — Ras. Hist. 
pl. III. p. 574. 
Arum venis albis, lituris nigris signatum Monıss. Hort, Reg. Bless. — Ras. Hist. pl. III. p. 574. 
Arum venis albis, majus, nigris lituris maculatum Hort. Reg. Par. (fide speciminum in Herb. 
Parisiensi a S. Varrant collectorum ) — Tourner. Inst. bot. p. 158. 
Arum maximum auctumnale Hort. Reg. Monsp. (item fide Herb. S. Variant. ) 
Arum montanum P. Arrin. pl. exot. 334. — Moriss. Hist. pl. III. p. 544. Sect. 13. tab. 7. — Rus. Hist. 
` pl. II. p. 1209. 
Arum venis albis C. Baum. Pin. p. 195. — Moniss. Hist. ~ III. p. 543. — Ras. Hist. es II. p. 1209. 
— Tourner. Inst. bot. p. 159. 
Hasır. In Italia, Hispania, Lusitania, abs maris mediterranei insulis, in ora Africee barbare atque /Egypto. Specie 
antecedenti ab omni parte robustior, foliis diutius vegetantibus, vulgo sinu profundiori excisis : nam cum autumno 
in Aro vulgari jam emortua sunt, in hac quidem specie toto adhuc robore persistunt, quod veteres discrimen jam 
probé noverant. Quod ad nomina, quibus antiquiores hanc plantam insigniverint auctores, cum ab omni inde tem- 
pore crebro cum A. vulgari fuerit confusa, hac discernere haud facile fuerit negotium. Itaque lectorem potius ad ea 
relegatum volo, que de synonymis veterum retulerunt Dononzus ix Herbario p. 575 (nomine Dracontii minoris), 
J. Bauminius Hist. pl. II. p. 787. ( nomine Dracontii sive Dracuneuli alterius), denique C. Bavnınıvs in Pinace L. c. 
Nec minor est nominum varietas, quibus hzc planta in Herbariis militare solet : in TounwEronmM v. g. « drum 
arabicum semper virens Bobarti » dicitur, in Herbario V. Nob. De Lessert Arum ZEgypliacum, cet. Insignem spadicis 
monstrositatem in specimine a Serarıno e dumetis Corsice cum V. lll. Gay communicato vidi. In hoc scilicet pars 
nuda spadicis summo tantum apice est ovoideo-incrassata : itaque adhuc dubito, utrum hoc pedum ad A. vulgare 
an ad A. italicum sit referendum. : 
3. ARUM. JACQUEMONTH. 
A. foliis cordato - hastatis, lobis baseos obtusis, spathá superne lanceolata acuminatis- 
sima, spadicis apice cylindrico obtuso. 
