130 RUMPHIA. 
spadicis affinitas est T’yphonii. Diligentior autem partium fructificationis inspectio has maximé cum genuinà Ari 
specie diversitates exhibet : 1.) Aperiuntur 477 antherz in apice utrinque duobus poris oblongis sive rimis longitu- 
dinalibus partialibus, quae in 7’yphonio utrinque ad basin antherarum usque descendunt. 2.) Typhonii ovaria unum 
tantummodo ovulum basi affixum continent , cum illius ovaria in latere superiori sive antheras spectanti supra basin 
oophorum parietale cum pluribus ovulis horizontalibus gerunt. 
Disraı. Que adhue innotuerunt sex species, omnes cis Indum in australibus Asie regionibus insulisque vicinis repertae 
sunt, e quibus una inprimis late dispersa , scilicet T. divaricatum, quod Bengaliam, Zeylaniam, omnes feré insulas 
Malaieas, Moluccas et Philippinas, Sine partem inter occasum et meridiem spectantem inhabitat atque etiam in 
Japoniá et Novà Hollandià occurrit. Hoc genus recté in sectiones duas distingui potest : ad primam referenda sunt ea 
specimina, quorum spatha est sursum patens aut deflexa, spadix autem apice magis minusve attenuatus ; ad alteram, 
ab illà fortasse, cum organismus ovariorum ejus nondum accurate sit investigatus, genericé diversam, quee spathä 
erectà cucullatà , ac spadice claviformi gaudent. 
SECTIO ۰ 
TYPHONIUM DIVARICATUM. Tas. 36. A. 
T. foliis cordato-hastatis integris aut trifidis , lobis baseos extrorsum rotundatis , spathá 
superne ovato-oblongä reflexá spadicem subuliformem adquante , organis rudimentariis 
elomeratis setiformibus. 
Arum diversifolium Bu. Cat. Hort. Bwitenz. p. 102. 
Arum orixense Ros. Br. Prodr. Flor. Nov. Holl. p. 336 (ex parte).— Spr. Syst. ite III. p. 769 (ex parte). 
Arum trilobatum (haud Linn.) Tauns. Flor. Jap. p. 234. — Bot. Mag. n. 339. et 2324 (exceptis com- 
pluribus Synon.) 
Arum divaricatum Linn. Sp. pl. p. 966. (excl. ut in sequentibus Synon. Hort. Malab.) — Minx. Diet. 
n. 13. — Hovrr. Nat. Hist. IT. 11. p. 198. — Lau. Enc. bot. IIT. p. 11. (except. nonnullis 
Synon.) — Wiz». Sp. pl. IV. p. 402. — Ser. Syst. Veg. 11]. p. 768. 
Arum acaule , foliis subhastatis Linn. Fl. Zeyl. p. 154. 
Arisarum Amboinicum Ruurn. Herb. Amb. V. p. 320. tab. 110. fig. 2. 
Arum Zeylanicum minus, Sagittarie folio Hern. Parad. Bat. p. 75. — Burn. Thes. Zeyl. p. 34. 
(except. Synon. feré omnib.) 
Hamr. Sunt nobis exemplaria e Zeylanid (Herb. van Roven), Amboiná et Timor (Zivrrı.), Bandd nec non ex Japoniá (V.V ۰ 
Sir». et Bingen, quo forte e Sind invecta fuit). Vidi etiam in Herbario Parisiensi specimen a V. Cl. Gaunrcuavp ad ripas 
fluvii Nepean prope urbem Port Jackson in Hollandià Novà collectum , quo inducor, ut hanc esse plantam in Prodr. 
Flor. Nov. Holl. descriptam et solum Roxsurem synonymum sequentem speciem spectare suspicer. Ceterum haud 
exigua celi et telluris in magnitudinem ejus vis est : sic. v. c. exempla a ComuersoN ex Isle de France alata multo 
sunt minora et precipué spatha minus lata, quam in speciminibus Indicis nostris, id quod cultis in caldariis accidere 
solet. Ejusmodi specimen nanum identidem ex Isle de France in Herbario V. Nob. Dr Lessert nomine Ari filiformis 
Desv: inveni, et aliud huic simile ex Herbario Parisiensi tanquam A. virginicum mecum communicatum est. In Javá, 
ab incolis Titikussan, Malaicé Calamojang et Bira Kitsjil, in Bandá Toja utang dicta, heec planta frequens est in locis 
humidis et umbrosis, vel rudera in hortis aut cultis agris amat et, ut (213 58 animadvertit, erutu est difficillima : 
unde per australes Indie regiones quam latissime dispersa non insulis tantum, sed et continenti Asise propria esse 
videtur. Radix tuberosa recens vescentibus est pernoxia, quibus adeo inflammationem cavitatis oris et ductus 
intestinalis cum symptomatibus convulsivis conjunctam suscitat, haud ullà melius ratione quam adhibitis oleosis et 
mucilaginosis, aut, ubi res postulare videtur, tempestivé sumto vomitorio removendam. At si diu aquá maceraveris 
aut coxeris, omni noxià naturà orbata radix cibo inservire poterit. Non omittendum est etiam , variam foliis atque 
adeo spathis cum spadicibus esse magnitudinem , prout aut solum aut ali telluris coelique proprietates eorum 
incrementum magis minusve promoverint. Fortuitis quoque causis tribuendum videtur, si folia integra, aut magis 
minusve incisa fuerint, cum alia reperiantur specimina, quibus omnia integra, alia quibus plurima atque adeo 
vetustiora folia semper sint incisa aut partita segmentis sepe admodum inequalibus. 
