140 RUMPHIA. 
Arum campanulatum Roxs. Hort. Beng. p. 66. — Ejusd. Flor. Cor. HI. p. 68. tab. 272. (excl. Syn. 
Hort. Mal. nec non tab. 112 Herb. Amb. V.) — Spr. Syst. Veg. III. p. 770. 31. — Hoox. in Curt. 
' bot. Mag. N° 2812 (excl. Syn. indicat. et forsitan Hort. Amst. ). 
Dracontium Polyphyllon Luz. quartum G. J. Cameto Stirp. ins. Luzone in Ras. Hist. pl. III. App. 
p. 36. 14. 
md Phallifera Rouen. Herb. Amb. 7 p. 326. tab. 113. fig. 2 
Dracunculus Zeylanicus, polyphyllus, caule aspero , virescente و‎ maculis albicantibus notato Tourner. 
Inst. bot. p. 160. — Burn. Thes. Zeyl. p. 90. 
Arum polyphyllum ceylanicum و‎ caule scabro, viridi diluto, maculis albicantibus notato Commer. 
Hort. Med. Amst. I. p. 99. fig. 52. 
Hasır. Latissimé in Asia tropica vicinisque Region dispersa, quippe que non solum in Madagascariá, Zeylaniä, Hin- 
dostanià, ord Coromandelise, sed etiam in Sumatra, Java, Moluccis, Timor et vel in Novà Guineà reperiatur. In 
Javá et Sumatrá, ex cujus insulee provincià Palembang eam nomine Tarna puttie a Viro amicissimo ۳۸۵۲۵۸۱۵۵ ac- 
cepi, in solo humido argilloso progignitur ac pluviarum tempestate floret. Ceterum radix tuberosa illic non alimento 
incolarum inservit, licet huic usui, utpote magnam amyli copiam continens, valdé idonea sit et principium acre 
illi proprium repetitá in aquà maceratione anioveri possit. In Timor nomine Mahee ab incolis nuncupatur. 
k 
OBSERVATIO. 
Plurimi auctores, in his Cl. Roxzovnen et Hooger ad hanc speciem referunt cum Schenam tum Mulenschenam Horti 
Malab. XI. tab. 18 et 19. Quod ad Mulenschenam attinet , infra exponam, quam ob causam citatum illud non huc, sed ad 
A. giganteum referendum censeam. Nec minus gravia argumenta, me quidem judice, repugnant, quo minus Ruxznr nostri 
Schenam cum A. campanulato confundamus , quee feré heec sunt : 1.) Figura spadicis in icone Horti Malab. prorsus non 
convenit cum nostrá plantá, licet reverá nobis objici possit, diversitatem istam unicé minori gradui evolutionis, quo hic 
in Ruzxnrt opere forté est depictus, esse tribuendam , cum ipse Romea, Roxsovnenr, Hooxert et Gaupicnaunm figure supra 
citatee non plané inter se consentiant. Haud procul dubio tamen ista figurarum inter se diversitas evanesceret, nisi 
scriptores prius nominati inflorescentiam mensurà deminutà depinxissent, GAUDICHAUD vero eam e speciminibus siccatis 
delineasset, cujus rei certissima in ejus figura reperiuntur vestigia, etsi antherarum structuram accuratius, quam illi, 
demonstraverit et depinxerit. At etiamsi concedamus, istam Horti ۰ figuram efflorescentiam 4. campanulati statu 
recentiori ac minus perfecto repreesentare, 2.) varietas , quam foliatura offert, majus etiam est impedimentum, quo minus 
Schenam cum nostra planta conjunctam esse credamus. Etenim disertis verbis Rusrpivs : « suntque, ait, e£ petioli (quos 
» caules ipse nominat) e£ ramuli teneri, molles, glabri, viridi diluti , cet. etl. e. p. . 97 refert, Mulenschenam maxima ex 
parte cum Schená convenientem , inter alia quoque caule crassiori, densis asperisque et extuberantibus gemmis obsito, 
differre. Cum 4. campanulati petiolus verrucis semper sit rugoso-exasperatus sive tactu asper, nullum prorsus dubium 
est, quin Schena specificé ab illo differat. Jam Counzrinus in Hort. Amst. p. 99 id suspicatus esse videtur, qui ita scribit : 
« Utrum hee (scilicet Arum ejus polyphyllum caule scabro, quod procul dubio ad nostrum A. campanulatum referendum 
» est) eadem. sit, que Mulenschena dicitur authoribus Hort. Malab. Tom. 12 dubitandi mihi ansam. prebuit caulis glaber, 
» quo Mulenschena est predita, a me nunquam visa, hee vero nostra planta gaudet cortice scabro. » Manifesto apparet, 
١ CommeLinum hic Schenam cum Mulenschená confudisse , quod eo facilius erat factu, quod tunc temporis nondum in lucem 
prodierat Hortus Malabaricus : nomen quoque nihil ad rem facit, sive Rurrnıus speciem petiolo glabrom Schenam an 
Mulenschenam nuncupaverit. | 
Atque hoc loco silentio preterire non possum errores , in quos ingens cum rhizomatis tum foliature hujus cum aliis 
plantis similitudo facilé possit inducere nature scrutatores : cujus rei diserta testimonia nobis reliquit Rumrurus noster. Sic 
ex. gr., se tuberem Tacce litoree sue (Tacca pinnatifida Forst.) Doctori cuidam nomine Creyeno misisse putabat, cum 
tuber iste inflorescentiam Tacce phallifere ejus, i. e. A. campanulati , progignens , viri errorem aperiret. Ejusmodi con- 
fusioni plantarum inter se diversarum unicé tribuendum est id, quod Runpntus refert, postquam Tacca phallifera florere 
desiisset , deinde ex ejus tubere 7'accam propriam esse evolutam , qual. c. tab. 113. fig. 1. aa. depicta est. Depicta و‎ inquam, 
neque enim suspicari licet , Aroideam ullà ratione in Taccam posse mutari; etiam ea , que Runparus Z. c. p. 327. de seriore | 
frondescentià tuberis, quod phalliformem istam inflorescentiam tulerat, memoravit, clarissime ostendunt, hoc non ad 
tab. 113. fig. 1. pertinere. Non solum foliatura hic depicta nulla omnino ratione cum descriptione illa congruit, sed petiolum. 
ejus etiam (quem in manuscripto etiam cyma vocavit) Rumpnivs ait esse rugosum , pallide virentem, punctis magnisque 
maculis notatum , que tamen non ita sunt evidentes, quam in Taccá sativá : que ejus verba haudquaquam ad petiolum pro- 
funde sulcatum figure referri possunt. Profecto in hac figura error quidam obtinet, quee in apice pedunculi terminalis 
capitulum fructuum gerens est delineata , id quod plane repugnat sequentibus Rumput verbis : « denique tota her congeries | 
(foliature sc.) peribat successive, nullos relinquens fructus. » | | 
Superest, ut pauca addamus de Taccá sativd Herb. Amb. V. p. 324, tab. 112, cujus paulo ante mentionem fecimus. - 
Hanc primo inductus fueram ut ad 4. campanulatum referrem, quemadmodum Roxsouren aliique auctores fecerant : at 
descriptione hujus plante bene perspectà sententiam mutare coactus sum. An figura (licet fideliter ad genuinam delinea- " 
