AMORPHOPHALLUS. 145 
subangulate , truncato-obtusissime , flavescentes, glabra, biloculares, supra duobus poris sub- 
rotundis pollinifere. Flores feminei د‎ et ipsi confertissimi, totidem pistilla nuda constituentes. 
Ovaria subturbinato-globosa, supra discoideo-convexa et purpurascentia , latere varié angulata 
et decolora, carnosa , glabra, bilocularia. Ovula in singulis loculis solitaria, angulo interno affixa , 
ascendentia, in extremitate inferiori torulosa. Stigma sessile, crassum, subdidymum , quasi ex 
duobus coadunitis conoideo-obtusis papillosis formatum. Baccas maturas equidem non vidi . 
immature erant ovoideo-turbinate, duobus seminibus intus plano-excavatis, in dorso convexis. 
EXPLICATIO FIGURARUM. 
Tas. 54. A. Tuber magnitudine admodum reductum, ut et folium B. — C. Inflorescentia, magn. nat. — D. Spadix 
spatha denudatus , itidem magn. nat., ceteris figuris magis minusve magn. auctis. (Latour plantam , Brune analysin 
del.) | | 
1. Anthera. — 2. Pistillum. — 3. Idem transversé persectum. — 4. Idem longitudine persectum. — 5. Semen nondum 
maturum internä facie conspectum. 
5. AMORPHOPHALLUS sarivus. 
Tacca sativa. Tacca. Runen. Herb. Amb. V. p. 324. (figura Tab. 119 adjuncta mala est, nec fortasse 
huc referenda ). | 
Hasır. In Moluccis insulis, ubi inter radices edules refertur, atque hunc in finem preecipué in Bandä atque orä orientali 
insule Ceram simili labore colitur, quo quedam Dioscorideze. Nomen Malaicum est Tacca, quod Runparus ab Amboi- 
nico Laa, Bandicé Toja derivat. Malaici quidam hanc plantam vocant Leeker, Balienses Ty. 
OBSERVATIO. 
Cum Runenrus neque spatham nec spadicem describit, ne character quidem hujus speciei determinari potest, quee tamen 
procul dubio ob scapum pedes tres et dimidium longum 4. giganteo magis affinis est, quam 4. campanulato. Ceterum 
sequentia e descriptione مس‎ excerpta eam utrisque longè humiliorem esse docebunt. 
Descr. Tuber paniculo inverso simile, nonnunquam sph&roideum , interdum forme irregularis , gibbis 
el nodis, e quibus plerumque solitarius excrescit petiolus, aut si duo inde aut tres oriuntur, 
unus tantummodo ad perfectionem pervenit. In agris fertilibus tuber hoc ad magnitudinem 
casei Edamensis (itaque circiter capitis pueri annotini) crescere solet, supra in medio cum 
cavitate, cui petiolus insidet et hic fibris multis dependentibus albidis cireumsessum و‎ que in 
inferiori ejus facie non deprehenduntur, — externé rufum epidermide tenui tectum, interne 
albidum aut parum rufescens. Petiolus 2-3 pedes altus, rectus, ultra digitum crassus, cylindraceus , 
herbaceus, substantie succose, rugosus, punctis asperis obsessus, atque hic preterea -maculis 
albidis magnis instar pellis serpentis insignitus, apice in tres ramos radiato-expansos divisus, 
qui conjunctim trium feré pedum latitudinem complectuntur. Singuli horum ramorum iterum 
in binos minores sunt subdivisi, folium exhibentes inzqualiter pinnati-partitum, costá crassá 
albidä و‎ pro loco crescendi plures paucioresve gerens lacinias insequales atro-virides glabras nitidas , 
nervis multis parallelis ad margines arcuato-confluentibus , quarum inferiores sunt minores. 
Plante culte non proferunt inflorescentiam ; at ubi sibi relinquuntur , postquam emortuus est 
petiolus, exoritur scapus altitudinis trium cum dimidio pedum, ultra pollicem crassus, ex viridi 
cinereus, non maculatus, terminatus spadice (quem Runrurs belgicé klove appellavit) ultra 
. spithamam longo, arcté obsesso baccis oblongis , sessilibus, semimaturis olivis minoribus, inferne 
latioribus quam superné fermé marsupii instar, primo viridibus, deinde luteis, tandem lætè 
».rubentibus. Pericarpium molle, rubrum, duobus seminibus plano-convexis levibus e viridi 
nigricantibus alterá extremitate fissis, aliquando uno tantum semine, quod muscis quibusdam 
sive insectis noxiis conforme esse refert 7 
37 
