MYRISTICA. 177 
causam ubivis semper maximi «stimatur aroma nucis moschate a nostratibus advectum atque adeo 
facillimum factu foret, in summá systematis liberalitate, omnem exterarum nationum «mulationem 
nisi plané tollere, at certé inanem reddere. Hoc consilio culturam Myristice fragrantis tam late 
extendere oporteret, quam ipsa natura in compluribus insularum Moluccarum concessisse videtur 
et simul pretium aromatum quam maximé imminuere , quibus ob majorem virtutem et pretium 
vile pre aliis omnibus, que e regionibus longé minus iis procreandis naturá idoneis advehuntur , 
semper prime tribuantur necesse est. Hzc autem culture propagatio (1), quam intelligo, providá 
magistratuum curá excitata et temperata, his quidem temporibus multum valeret ad consulendum 
incolis insularum Moluccarum, nunc magis, quam olim, cum sibi relicti propemodum sui juris essent , 
nostrá auctoritate pacatis et magis inter se conjunctis. Tanto benignior ejus esset effectus , quo plures 
earum insularum و‎ omni mercaturá destitute, potius imaginem summae inopie repræsentant, quam 
prosperitatis, quam iis summi numinis providentia destinasse videtur. 
Ne illa, que alii jam persecuti sunt, iterum repetamus, lectorem plura de modo, quo hee arbor colitur et 
fructus ejus colliguntur, scire cupientem ad Herbarium Amboinense II. pag. 14 cet. delegatum volo, 
ubi Ruurarus pro more suo hunc locum accuratissimé et copiosissimé tractavit. Hie etiam plures esse 
Myristicearum species luculentissim& ostendit atque ita auctor accuratioris cognitionis hujus plantarum 
familie tropicz exstitit. Verum quidem est, jam in scriptis antiquiorum nature scrutatorum , ut Crust, 
Baummorun aliorumque , hic illic reperiri vestigia , quae probent, aliarum specierum Myristicearum 
fragmenta , plerumque fructus solos , iis innotuisse ; sed hec non sufficiebant , ut certum de iis ferrent 
judicium. Longé alia res est eorum , que Rumpus collegit, licet iis diu non usa fuerit Botanice syste- 
matica et eorum etiam hodie ex parte injusta fiat applicatio. Hujus rei causa ea videtur, quod olim 
crederent, multas harum specierum Myristicearum, que sané non bené cognite essent, ad unam 
duasve species reduci posse, non suspicati, naturam in procreandis his vegetabilibus, que zona 
torrida ferê soli proprie essent, non minorem ostendere varietatem , quam in tot aliis partibus regni 
vegetabilis. Mee enim investigationes docuerunt ; hanc familiam speciebus longé ditiorem esse, quam 
huc usque creditum sit, atque locum adeo singularum specierum angustioribus circumscriptum Nar 
terminis, quam vulgo statuatur. Paucis tantummodo exceptis, patriá gaudent Indiá Orientali, | $ 
presertim insulis illis Archipelagi Malaici et Moluccensis, nature beneficiis abundantibus, in quibus et Es 
solum vulcanieum et solis tropici fervidus «estus vegetationem earum mirum in modum fovet e 
promovet. Hic autem Myristíceaw calore delectantur equabiliter temperato, qui locis humilibus mag 
is 
quam elevatis proprius esse solet, in quibus inter alias arbores altiores iisque et a vento vehementiori 
et a nimiá luce defense luxuriari solent. Hec omnia regioni plantarum luxuriosissime, quam jam 
supra descripsi, Artocarpearum scilicet, inprimis propria sunt. In hac presertim ille arbores Euphor- 
biaceis consociate inveniuntur, cui adeo familie eas quod ad characterem fructificationis maxime 
affines esse censeo, quo etiam ad Menispermeas, nec vero habitu, accedunt : hic enim mirum in 
modum cum Laurinearum , et magis etiam cum Annonacearum habitu congruit, ut facilé quasdam 
species non florentes cum alterutrá harum familiarum confundas. Unam harum arborum, Myristicam 
(Knema) glaucam meam, a Viro ingeniosissimo Paven in Tab. 38 depictam habemus, que nemus 
intactum e regione Artocarpearum ad naturam expressum exhibet. Quo melius autem illam plan- 
tarum regionem Indicam vegetatione luxuriosissimá insignem illustrarem, locum elegi ex interiori 
Java, cujus agrestis natura et physica soli indoles spectatoris animum vehementius movet nec facilé e 
(1) Quaedam preterea sunt res, que, nostris utique temporibus, liberiorem horum aromatum culturam faciant neces- 
sariam. Tenendum enim est, cuncta plantaria insularum Bandanarum in septa queedam esse divisa, quee singula hominibus 
privatis, idcirco Parkeniers vocatis (a voce Belgica Park, que septum significat), eá lege colenda conced untur, ut omnes 
fructus, certo pretio constituto, in horrea publica tradant. Societas Indica olim vicissim in se receperat, ut his villicis 
omnes servos, qui ad plantaria rite tuenda et nuces moschatas colligendas requirerentur, pr&beret. Horum autem servorum, 
impensis villicorum viventium, cum victus insalubritate , qui vulgo fariná Sago vilissimá, quee ab orá Ceramensi advehitur, 
et carne testudinum constat, tum coli pestilentiä, longé plures quotannis moriuntur, quam nascuntur. Itaque facile 
intelligitur, hanc jam culturam , mercaturá venaliciá a nobis aboletà , manuum defectu negligi et, nisi ei prospiciatur, ad 
. exitium ruere. Huic vero malo duplici tantum vià occurri posse censeo ; alterá, ut, quemadmodum supra diximus, liberior 
publicé concedatur cultura; alterá , ut cum regulis Indicis nobis amicis, veluti ore Ceramensis vel insulae Celebes, pacta 
ineamus, quibus se obstringant, ut partem subditorum huic cultura in insulis Bandanis perpetuam dare operam jubeant و‎ 
quo facto omne nomen servile in illis aboleri fas esset. ; 
49 
