MYRISTICA. | 181 
maneant. Sic etiam dolia, quibus infunduntur, prius interné mixturá e calce vivà cum aqua oblinuntur. — Nuces 
moschate ab insulanis Pala s. Palla, preeposita sepe voce Boa, i. e. fructus, nuncupantur : Macis sive Arillus 
dicitur Bonga-Pala, aut Boneus aut Sarong- sive Saronie-Pala, quod saccum sive integumentum nucis significat. 
Preterea varietatibus quibusdam fructus varia indunt nomina, quorum precipua hac sunt: 1° Pala Bacambar aut 
Pala kende-kende, i. e. nuces gemine sive didyme, quarum pericarpia binis sulcis in vertice decussatis aperiuntur - 
et bina semina plano-convexa continent. 5 Pala-Pentsjurie, i. e. nux furunculi, cujus semen est forme irregularis 
ac testa incompleta, ut nucleus, totus aut ex parto; ipso arillo sit obtectus. 3° Pala-Radja, i. e. nux regia, semine 
perparvo sed arillo maximo preedita. 
OBSERVATIO I. 
Non existimandum est, hujus tantummodo speciei Arzllum et Nucleum virtutibus gaudere graté-aromaticis ; alia quoque 
nonnullz , in his due sequentes, satis copiosé, alie autem longé minus hac virtute sunt preeditee. Ad has e. c. referenda 
est M. suecedanea , alio loco commemoranda, nec non arbor illa insularum Luzonicarum و‎ quam Cameo zz Ras. Hist. 
pl. LIT, Append. p. 58 veras Nuces moschatas: ferre perhibet, licet eam a M., fragranti differre manifesté probent que de 
illà refert, unde etiam intelligi potest « semina ejus post unum annum esse inodora, imo nec post biennium aliquid 
» aromatici sapere aut spirare. » Quod si arbor Philippina reverá esset M. Jragrans, hec confirmarent, que de eå 
memori: prodidit Rumentos l. c. p. 17., scilicet, quo longius ab insulis Bandanis crescat, generosam hanc arborem eo magis 
degenerare, semina sensim minora, folia vero majora fieri. Equidem fatear necesse est, specimina arborum diversis- 
simis terre regionibus excultarum haud ita foliorum magnitudine a Bandanis differre, ut plantam a Cameo memoratam 
aliqua veri specie M. fragranti accensere possim, eo minus, quod illic spontanea crescit atque inflorescentià etiam ab hac 
recedit. Itaque eam speciem nondum descriptam esse censeo , cui nomen M. spurie inditum velim, licet imperfectissimé 
nota sit ex annotationibus citatis, quarum summa huc redit. Ab Indis Dooghan , Dunghan et Gonogono dicitur. Est arbor 
magna, frondosa. Folium laurino latius, spithameum, mucronatum (ut videtur, acuminatum ), variis nervulis exornatum, 
in arbore adultá compositum ex decem vel duodecim sociatim- vel alternatim-dispositis. Fructus racematim fert magni- 
tudine minoris Pom Misniaci aut Persici majoris, pericarpio constantes crasso, carneo, ut Persicum, saporis aciduli 
cum adstrictione, sulco in binas valvas dehiscente. Macis durum semen obtegens primo est flavens, mox leeté purpurea. 
Succus sanguineus incisionibus e trunco collectus Sanguini Draconis substituitur et in collutionibus in dentium dolore ad 
dentes vacillantes confirmandos, in aphthis aliisque oris exulcerationibus utiliter adhibetur. Quaedam ei videtur esse 
similitudo cum Myristicd, mihi tantum e speciminibus Coumersonr in Herbario Parisiensi servatis notá, que, nisi ad 
M. philippensem Lan. referenda sint, inedite certe speciei sunt annumeranda. Patriam quidem non annotavit Commerson, 
sed e nomine adscripto : Muscadier pallabois, quod Malaicx videtur originis, suspicari licet, illam aut Archipelagum 
Moluccensem vel Malaicam, aut Madagascariam habitare. Hanc nomine M. Commersoni paulo accuratius describere libet. 
Famuli illi sunt crassi , inferné cylindracei , fusci, glabri, rugosi, sursum obsoleté tetragoni et ad apices cum foliis nondum 
explicatis, pedunculis floribusque pubescentià ferrugineá subvelutinà obsessi. Folía maxima, pedalia et ultra, 3-4 poll. 
lata, oblongo-lanceolata, obtusé-acuminata , basi inzequali-attenuata , coriacea, glabra, subsimpliciter-venosa , discolora 1 
supra nitida, infra canescenti-glauca : venee creberrime ( viginti feré utroque latere) in paginà superiori sunt aciculato- 
immerse, in adversá, ubi precipué costa eminet, prominule, et ut videtur, flavido-virescentes. Petioli crassi , compresso- 
teretes, facie interná canaliculati. Cyme pollicares, in ramulorum apicibus alterhes, in speciem corymbi approximate , 
trifidee, ima atque in divisionibus trifloris et pedicellis lateralibus brevissimis cicatrice semicirculari, pauciflore. Flores 
(in exemplis a me exploratis cuncti feminei) sub perianthio bracteá latá valdé abbreviatá appressá fugacissimá instructi. 
Perianthium ovoideum , ore bi- aut tri-fidum , substantise crassee carnos®, ima circumscisso-deciduum : lacinice erecta, 
ovate, concave. Ovarium ovoideum, ferrugineo-subvelutinum. Stigma terminale, sessile, emarginato-bilobum , lobis 
triangulari-ovatis, imberbibus. 
OBSERVATIO II. 
Cum in horto botanico Javanico agrum his arboribus consevissem, animadverti omnes feré arbores novellas primis annis,. 
cum florere cœpissent, majorem partem masculos et paucissimos aut nullos simul femineos ferre flores et adultiori demum 
tate sexum , ad quem pertineant , sive femineum , seu masculum, minus ambigué prodere. Cum his congruunt quee obser- 
vavit V. Ill. Hooxer ix Exot. Flor. IT. 155 in nota, e MS. Roxsunam desumta , in horto botanico Calcuttee duas arbores 
septem annorum prioribus duobus annis, cum florerent, nonnisi masculos, deinde vero tantum femineos flores fertiles 
genuisse. 
Descr. Arbor ad altitudinem 30-40 pedum crescens, ramis divaricatis non admodum crebris, crassis, 
ramosissimis, comam pulcerrimam ovoideam obtusam formantibus. Cortex trunci non crassus , 
extus nigro-fuscus et tenuiter aciculatus , intus rubens, perinde ac folia modicé aromatica , inci- 
sione succum rubicundum in aére coagulatum et in colorem atro-sanguineum transeuntem 
stillans. Ramul tenues, debiles, teretiusculi, ex virenti-cinerei, glabri. Folia alterna, subdi- 
sticha , patentissima , petiolis semipollicaribus teretiusculis facie interná sulco angustissimo exaratis 
46 
