En wie verftomt niet, die de Wormem, 
Die eerlang kropen, tot de vlugt 
Met vleugelen haaft ziet hervormen, 
En fnorren door den ruime lugt ? 
Of hoe een Rups fchynd voor onze oogen 
Tefterven, in een Pop verkeert, 
Daar een Kapel uit komt gevlogen, 
Met wonder kleuren gefchakeert? | 
Met kleuren, die 't gezigt verdoven, 
En 't oog verwarren door haar gloed , 
Wier rang de Kunft verr' gaat te Do 4 
Die voor Natuur dus zwigten moet, 
Wie kan dit onverrukt befchouwen: 
En buigt niet voor den Schepper neër ? 
Wie! wie zal hem den Lof onthouwen ! 
Die 't al gemaakt heeft tot zyne Eer. 
Leer hier dan, dwaze God-verzaker , 
Die alles ftelc als by geval, 
De hand erkennen van den Maker, 
En Onderhouder van 't Heel-al : 
Of kan 't verfteende hart niet buigen 
Door 't zien van zo veel wonderheën ? 
Heer SEBA weet u te overtuigen. 
Door mond en pen, met zagte reén ; 
Doorzoek flegts deez’ geleerde Bladen , 
Daar ieder zin met zo veel kragt 
U tot een ziels behoud zal raden , 
Te bukken voor Gods hoge magt; 
Daar zult gy uit de Schepzels leren, 
Hoe dat men moet den Schepper eeren. 
J. À. VAN ORSO%. 


| 
EIE S 
y m 





m n 
Læ- 2 
te 5 
o) 
/ INN t 
* | i " 
EP 
N 
i 
NU 
} 
1 
INDEX 
