VAN DEN B E 11 G B P. A >f A 7 



bragt, ja zoodaning, dat Dadap pctak als ia 

 "wanhoop uitriep voor zijae gansché ^'craeente^ 

 Indien ik zoo verre mogte g^^zegend worden, dat 

 ik Ulieden en alle mijne kii)deren kan voeden en 

 onderhouden, zoo als 't behoort, dan wil ik 

 gaarn een van mijne kinderen opofferen aan den 

 brandenden Berg Dassar. Tot dien tijd hadden 

 zij zich beholpen, met kruid, wortels en eene 

 soort van gierst djauoa of door de wandeling dje- 

 xvawoot genoemd, om het welk te zoeken zij al 

 ver op de i^astgelegoM gdbergten moesten klim- 

 men. Bij deze gelegenbeTd ontwaarden zij op 

 den berg Mam^roe, dat daar menschen woon* 

 êie'^, waar zij naar toe gingen en onderzochten 

 wie zij waren; boven komende bevinden zij de- 

 zelve te zijneen* man en vrouw, die daar zoo ge- 

 noemde Tappas waren ; de man was sc-noennd 

 Sarijang WlsexsOy en zijne vrouw Dc'wie 

 Soeporbo, aan wien Kicj/ Datap veiaP:, z'jnen 

 ellendigen staat te kennen gaf, en om Lnipe ver- 

 zocht, dewijl die Sanjctrig Wiscxso en vrouw 

 beide personen waren, die zeer heilig leefden, en 

 veel vermogten met hunne krachtige voorbidding. 



P^ Tappas bsloofden hem daar bij indachtig 

 te ziillen wezen; gelijk zij hem dan ook een 

 dag of tv/ee daar na te kennen gaven, dat De- 

 ivic Sücporbo 's nachts sla|^encle, inbare hand 

 had ontvangen twee zaden, waar van het een 

 lOüJ en bet ander wit was, welke zij 's morgens 



