
II) 
ES 
De zoon van AnpapsaLr heette Praboe WENors, of ÁNDAkKÂRÀ, de va- 
der van Praboe ParmyJÂ, die de oudste was van 28 andere zoons. Zes 
„van hen heetten: Patih ParwÂrÂ, die Patih bij zijn jongeren broeder 
10. 
dee 
12. 
13 
es 
14. 
15. 
16. 
(den vorst van Dewâtàä) was, Rädjâ RAwanain, (Vorst van Dewâtàâ,) 
NoerRRADI, vorst van Dewan:, Amrr, Patih van Dewani, Maranis en 
Sang Darr, die als een krab in zee leefde. 
NoERRADI, vorst van Dewant, had een dochter van buitengewone schoon- 
heid, die Dèwi Noerrinr heette. Haar glaas was als die van de maan, 
en overtrof zeer verre die van de andere Prinsessen van de Djin’s. 
Op zekeren nacht lag zij rustig te slapen, en verscheen haar in den droom 
een oud man, die tot haar zeide: „meisje! je aanstaande echtgenoot is ge- 
„komen, hij doet boete in een spelonk, maar de tijd van zijn boete is nu 
„voleindigd. Het is een zoon van Nab1 Sis, hij heet Sajid Anwar, In het 
„huwelijk met hem zulje moeder worden van een zoon, van wien later, 
„zonder uitzondering, alle vorsten van Bönggâlâ en Java zullen afstam- 
„men. 
De Prinses was getroffen, toen zij ontwaakte, en deelde haar vader mede, 
wat zij gedroomd had. 
Koning NoprrApr was zeer verheugd, daar hij haar droom voor ernst hield. 
Hij hiet zijn Patih, genaamd Patih Amrr, bij zich komen, en gelastte hem, 
den persoon, van wien zijn dochter gedroomd had, op te zoeken. Patih 
Amir nam dien last op zich, verwijderde zich, en vloog in de lucht, doch 
in alle vier windstreken, die voor hem bloot lagen, was het ledig; geen 
teeken vertoonde zich, alleen aan den voet van een berg was een helder 
licht. De Patih streek neer. Toen hij aan den voet van den berg geko- 
men was, verdween het licht, en zag hij den ingang van een grot. Hij trad 
binnen, en zag iemand op een grooten vlakken steen zitten, nog (in een bid- 
dende houding) met gekruiste armen, opgetrokken knieën, en de voeten 
bij elkander. Verbaasd van den glans, die den boeteling omstraalde, als 
de glans van de opkomende maan, zag hij, dat het werkelijk een mensch 
was, en trad hij naar hem toe. De kluizenaar ontvouwde zijn gekruiste ar- 
men, en ontving zijn gast. Toen zij bĳ elkander gezeten waren, zeide de 
Vatih: „vrendhef! ik neem de vrijheid, u wat te vragen, omdat ik u voor 
„t eerst hier in deze grot boete zie doen; waar is u van daan? en hoe is 
„uw naam?” 
Toen ANwaAr hem verteld had, waar hij van daan was, en hoe hij heette, 
