Sd 5 
IV. 
1. 
Se 
CE 
12. 
13. 
14, 
— Ì5 — 
Toen NoerrsamsÂ den troon beklommen had, verdween NoerrÁsÁ eensklaps 
uit het paleis, zonder zijn vader of moeder er iets van te zeggen, Hij doolde 
rond, en nam zijn weg door wouden en bergen. Toen hij langen tijd her- en 
‚ derwaarts, waar hem zijn voeten maar bragten, had rondgezworven, zonder 
eenig bepaald doel, van de wegen af, door duistere wouden, door ravijnen en 
over berghellingen, rustte hij eimdelijk uit op het eiland Dewäâtä, waar hij 
als kluizenaar op een berg ging wonen. 
Praboe RawanaiN, het Hoofd van de Djin’s, vorst van Dewátà, had 
‚een dochter, met name Dèwi Rawarr, die door het gansche rijk beroemd 
was; zij was huwbaar, maar nog niet getrouwd. Eens op een avond, voordat 
„zij sliep, stond er bij haar slaapstede een oud man, die uit de lucht tot 
haar zeide: „meisje! je moet weten, dat je aanstaande echtgenoot gekomen 
„is, en dat hij nu boete doet op een bergtop. Hij heet Hjang NorrrÄsâ, 
„hij is de zoon van een Djin, en een afstammeling van Nabi Sis. (Im ’# 
„huwelijk met hem ) zulje het geluk hebben, om twee.zoons te krijgen, die 
„de stamvaders van de vorsten van Bénggâlâ en Java zullen zijn.” 
. Daarop verdween hij in de lucht. 
De Prinses was zeer getroffen, dacht steeds over de woòrden van den 
„ouden man na, en deelde des morgens haar droomgezigt aan haar vader 
RawANeiN mede. Deze liet spoedig zijn ouderen broeder, die Patih bij hem 
. was, en Patih ParwârÁ heette, bij zich komen. Hij en zijn broeder waren, 
als ’t ware, beide koningen, want de Patih had van hem in regeringszaken 
‚ volkomen volmagt. Toen hij hem met de voorspelling bekend gemaakt had, 
stelde de Patih voor, dat hij op reis zoude gaan om te zoeken, want die 
‚openbaring, dacht hij, zou wel komen van Hjang OrpswÂrari (D, en deze 
zou aan de Prinses wel een echtgenoot geven. RawaNciN gaf daarop zijn 
toestemming. 
De Patih vloog in de lucht, want hij was vol moed en bekwaamheid, 
en kon door zijn helder doorzigt elke moeijelijkheid geheel en al overwinnen, 
ook op verborgene wijzen, Hij aanschouwde al de toppen der bergen, maar 
in het geheele rijk van De wâätâ was niets te zien, alleen in het noorden 
zag hij op den top van een berg van Dewâtä een helderen glans. 
Toen hij naderde, verdween die glans, en zag hij een kluizenaar slapen, 
boven op een grooten zwarten steen. Hij was zeer schoon, en verspreidde 

(1) Zie de noot bij UI. 14, 
