VID 
10. 
IL. 
12. 
13. 
14. 
15. 
16. 
17. 
ADI Ne 
de eerste genoegens van den echt smaakten, overleed de Koning van Lokâ. 
päâlá, en daar hij maar één dochter had en geen zoon naliet, volgde Wisr4- 
wÂ hem, als Koning van Lokâpâälâ, op. De vorstelijke bloedverwanten en 
‚de Rijksgrooten in het geheele rijk onderwierpen zich met vrees en liefde. 
Het rijk van Lokápäâlâ was niet bijzonder uitgestrekt, maar toch zeer in aan- 
zien bij den vreemdeling. Want de Panditä-vorst was edelmoedig, schoon, 
. (vroeger) gestreng in het boete doen, boven allen heldhaftig en vol wonderver- 
mogens in den strijd, die hij echter verborgen hield, omdat zijn gemoed ge- 
louterd was, terwijl hij niets dan het geluk van zijn rijk op het oog had. 
Door de vervulling van zijn gebeden om bwtengewone vermogens werd hij 
‚door de vorsten alom beschouwd en geëerd, als een Godheid. Zij waren aan 
hem gehecht, en prezen en roemden hem als een hoogeerwaardig persoon, 
Zelfs de onderscheidene soorten van Boetâ’s vreesden hem, hij stond hun 
toe zijn vrienden te worden, en van hem te leeren. Ja zelfs boven de hoogste 
Panditâ’s muntte hij uit door zijn boete en kunde, zoodat velen van hem 
trachtten te leeren. 
Hij had maar één zoon, Raden WisrÂwÂnÂ, hij had dien met toovergee 
beden van de Goden afgesmeekt, maar toen deze bijna volwassen was, over- 
leed zijn moeder. WrisrÁwÂ was hierover zóó ter neder geslagen, dat hij de 
regering van Lokàäpälâ aan zijn zoon WisrÂwÂnÂ overgaf, en zelf op een 
berg ging wonen, om door vernieuwde en nog strenger boetedoening den luis- 
ter van de grootheid van zijn zoon te verhoogen. WrisrÂwÂNÂ was jong, moe- 
dig, met uitmuntende vermogens begaafd, in ’t krijgvoeren zeer ervaren, schan- 
der, nadenkend, en in alle opzigten bekwaam. Voorts was hij volmaakt deugd« 
zaam, als een Panditâ. Alle Hoofden van Lokâäpälâ en omliggende 
landen onderwierpen zich dan ook gaarne aan hem, daar hĳ zijn vader im 
heiligheid en buitengewone vermogens evenaarde. Hij was schoon, als Hjang 
AsmârÂ, had zeer beschaafde manieren, beminde zijn volk, was steeds in alles 
op zijn hoede, en volleerd in alle wetenschappen. De roem van zijn regering 
nam zelfs toe, en het aantal Boepati’s van de onderhoorige landen en van 
het rijk zelf breidde zich zeer uit. Door de gansche wereld beroemd, ontving 
de jonge Koning van Lokäpâlâ den naam van Koning DÄNÁrÁpiÂ (of DÂNÁ- 
par) De Goden hechtten daaraan hun goedkeuring, de Panditâ’s van ver: 
schillende orden bewezen zijn heerschappij de eerbiedigste hulde. Zij kwamen 
hem gaarne als zoodanig begroeten en in zijn regering bevestigen. Zelfs de 
18. edele Batârâ Wisnor stelde er een genoegen in, zich hem tot vriend te 
' 
{ 
L 

