VID) 
19; 
20. 
21. 
22. 
23, 
24. 
25. 
26. 
27. 
28. 
EED Ne 
maken. Ook de Goden beminden hem, en verleenden aan de wereld bescher- 
ming, zij maakten de aarde gelukkig, en verhoogden de zaligheid der ster- 
velingen. Zijn wondervermogen werd nog meer versterkt. 
Zijn onderdanen bestonden voor de eene helft uit Boetâ’s en voor de 
andere helft uit menschen, en hoewel die anders veel in karakter van elkan- 
der verschilden, gehoorzaamden de Boetâ’s van Lokáâpâlâ, zoowel als de 
menschen, aan de bevelen van hun vorst, uit zucht naar ’t algemeen welzijn. 
De Patih van de Boetàâ’s heette Patih BANÉNDpRÁ, een man, door 
en door bekwaam im het bestuur van het rijk, vol kracht en zeer kundig. 
Aan hem was een groot veldheer, met name WisNorNkKârÂ, toegevoegd, Deze 
volgde in rang op den Patih, en was het puik der helden van Lokâpâälâ; 
in den strijd vond hij schaars zijn weêrga, zijn lichaam was van kolossalen 
omvang en grootte, Ken ander Hoofdambtenaar, die een groot deel van het 
rijk als Boepati bestuurde, was de held GormorxÂ, vol kracht im den oor- 
log en wijs. Op dezen volgden in rang de veldheeren RorkmorkKÂ en Goer:- 
MOEKÁ, beide dapper in den krijg. 
De Patih van de menschen heette TorrrÂsorpÂ, aan ‘hem was Me 
toegevoegd, beide waren zeer ervaren. Andere Hoofden waren: TymrrÁpsÂsÂ, 
TyrrrÂsorpireÂ, UarrÂGorNÂ, TamrrÁsäKmi en andere uitstekende Hoofden, te 
veel om te noemen. 
In het hart van den grooten Koning DÂNÄprarr ontbrandde een smartelijk 
verlangen, toen BANÉNDRÄ hem mededeelde, dat de groote en heilige Boetâä- 
vorst, Praboe Soemarr van Alénkàá, een schoone, deugdzame dochter bezat, 
Rétnâ Sorkùsr genaamd, die in ‘t geheel niet op een Boetâ-prinses ge» 
leek, voor wie RaAwas-Ari in schoonheid onderdeed, verder dat er om haar 
te bekomen een wedstrijd bepaald was, dat de persoon, met wien men strij- 
den moest, een aanzienlijk lid van de vorstelijke familie van Alënka was, 
en DJAMBORMANGII heette, een man van enorme grootte, dikte en lichaams- 
kracht, en dat de Boetàä-vorst beloofd had, dat hi, die in staat was dien 
held de beide armen van het lijf te scheuren, zou huwen met de Prinses van 
Alenká. 
Toen pÂNÁrarr dit hoorde, besloot hij zelf naar Alënká te gaan, om in 
den wedstrijd te deelen. Hij gelastte zijn onderdanen zich in krijgsgewaad te 
verzamelen, en hem naar het tooneel van den strijd te vergezellen. 
