
(IX) 
een 
„om de hand van zijn dochter vragen, als het mogelijk is, zonder daarbij te 
. „vechten. Ik denk wel, dat hij nog aan onze oude vriendschap gedachtig zal 
„zijn, en dau is er waarschijnlijk niets in den weg, dat je zijn dochter tot 
„vreuw krijgt.” 
De zoon antwoordde eerbiedig: „als dat zoo is, mijn Heer (en vader!) is 
„het beter eerst af te zien van mijn voornemen, om het tweegevecht aan te 
„gaan, en zal ik wachten, tot vader op een vriendschappelijke wijze aanzoek 
„gedaan heeft. Maar als Koning SormaLr op zijn stuk staan blijft, en zijn dochter 
„tot belooning voor de overwinning in den strijd gesteld wordt, dan zal ik 
‚ „zelf moeten gaan, om den strijd te aanvaarden, hoe die. dan ook afloope.” 
‚Nu ja, hervatte de vader, „als wij dat eenmaal weten, kunje (nog) doen, 
„wat je wilt. Bid nu maar voor mij tot de Goden, dat het doel van mijn 
„tels zonder tegenspoed mag bereikt worden, en dat je zonder te vechten 
gel 
„met de dochter van SormaArLr moogt trouwen 
„De zoon antwoordde: „dan moet vader maar dadelijk vertrekken, BANÉN- 
„PRÄ zal u met zijn onderhoovrigen vergezellen.” 
„„Neen,” zei de vader, „dat geeft te veel omslag, ik zal maar incognito reizen 
„en zonder mij te laten aandienen het paleis binnen gaan. Niemand mag er sets 
„van weten, of er bij zijn, dat ik een ontmoeting met den Boetâ-vorst heb; 
„ook ben ik dan met gegeneerd bij het doen van mijn verzoek, als wij elkan- 
„der onder vier oogen spreken. Het volk moet er niets van weten, want het is 
. „nog zoo zeker niet, dat mijn verzoek toegestaan wordt, omdat er voor die 
„Prinses nu eenmaal een wedstrijd bepaald 1s. Doch ik houd het er voor, 
„dat je de Prinses van Alënkàâ tot vrouw zult krijgen.” 
Daarop spoedde WrsrÁwÂ uit het paleis weg; zonder op den berg (bij zijn 
woning) aan te keeren, zette hij zijn togt maar voort, terwijl DÂNÁRrÄpJÂ in 
hevige spanning verkeerde, en in zijn bidvertrek zich in gebeden verdiepte. 
WisrÂwÂ begaf zich te Alënkâ, zonder zich te laten aandienen, naar den 
bloemen-tuin vau het paleis, terwijl niemand het wist. Juist was de Boetà- 
vorst bezig zich in den sokä-tuin met de vrouwen (van zijn hof) te verma- 
ken, toen hij tot zijn verbazing den Panditâ WisrwÂ zag aankomen. 
Hij gmg hem ijlings te gemoet, leidde hem aan zijn hand naar den gou- 
„den zetel, en sprak: „wel, mijn vriend! wat heb ik er sterk naar verlangd 
„u eeus te ontmoeten! want wij hebben elkander in zoo langen tijd niet ge- 
„Zien. Hoe gast het? zijn vrouw en kind te huis welvarend”? En terwijl 
hij zijn vriend met een onderdrukten lach aankeek, vervolgde hij: „nu, mijn 
