(XT) 
BEE 
kruipende houding de voeten van den Panditâà wilde omvatten. Maar de- 
ze stond haastig van zijn zetel op, om hem tegen te houden, en zeide vrien- 
delijk „neen, vriend! Koning van Alëéënkâ! dat niet! wat moet toch die eer- 
„betooning beduiden”? 
SormaALr antwoordde: „dat komt van mijn blijdschap, over 't geen u daar 
„zegt. Ik ben er ten hoogste begeerig naar, bewijs mij dus de gunst (en leer 
„mij) de spreuk van de wetenschap van ’‘t hoogste geluk, die de Boetâ’s van 
„hun lagen rang kan bevrijden. Ik ben diep ongelukkig, (want) als Boetâ 
„geboren, gelijk ik op de dieren, en ben ik geheel anders dan de menschen. (Ik 
„smeek u,) voltooi uw liefde en genegenheid, en voer mij later in de eeuwig- 
„heid aan uw hand met u mede. Ik beloof u, dat ik u niet alleen mijn doch- 
„ter Sorkùsr, maar ook het rijk van Alënká met al wat er in het paleis 
„is, schenken zal. Al moest ik er ook mijn leven voor geven, dan zou ik 
„het niet tellen. Uw wil gaat boven alles.” 
WisrÁwÂÁ antwoordde: „nu ja, zoo met een! bedaard maar! ik zal u uw zin 
„geven; maar als u er opstaat, om die heerlijke wetenschap te kennen, laat 
„ons dan naar uw bidvertrek gaan, daar is het eenzaam, en kan geen levend 
„wezen de woorden, die voor de wereld verborgen zijn, hooren.” 
De Boetâ-vorst gaf toen onmiddelijk last, om het bidvertrek te reinigen. 
Daarop werd het geheel en al in gereedheid gebragt, al wat daartoe behoor- 
de, was bijeen, de wierookdamp steeg op, en vermengde zich met de geuren 
van honig en muskaat. Toen gingen de Pandità en de Boetä-vorst naar het 
bidvertrek, terwijl de vrouwen den last kregen, om zich te verwijderen. Daarop 
‚gafde Panditâ WaisrÂwÂ aan den Boetâ-koning onderrigt, en toen Sormarr 
de geheime spreuk geheel en al begrepen had, was hij ten hoogste verblijd, 
hij stelde zich duizenderlei zegeningen voor den geest, omdat hij nu die spreuk, 
het plechtanker des levens, (het middel tot) volmaking der schepselen, en het 
ware inzigt in de eeuwigheid kende. 
Daarop ontbood hij zijn dochter Sorkùsr, en toen zij bij hem in den tuin 
gekomen was, zeide haar vader tot haar op een vriendelijken toon: „kom, mijn 
„kind! maak hier je opwachting, want de voorwaarde, waarop je een man wilt 
„aannemen, is vervuld. Ik ben nu al ingewijd in den waren zin van de spreuk 
„van de verhevenste wetenschap. Blijf hier nu maar alleen (met dezen Pan- 
„„ditâ)! Je moet niet bang wezen voor den Panditâ, hij was vroeger ko- 
„hing van Lokâpâlâ, en is (zoo goed als) je eigen vader. Hij komt hier 
„op verzoek van zijn zoon, den vorst DÂNÂrÂpsÂ, die is nog jong en van bui- 
