XD) 
17 
18. 
19: 
20. 
7 
en haar kleine, langwerpige schoone (*) schrandere oogen. De Prinses was 
eveneens verteederd, toen zij den volkomen luister van den Panditâ Wris- 
RÂwÂ, en zijn schoon en zedig voorkomen zag. De Pandità las in haar 
hart, dat de Prinses hem volgen wilde, haar geheime gedachten lagen voor 
hem bloot. Onbeschroomd keek hij haar aan, en toen kon hij zich niet lan- 
ger bedwingen: hij vatte haar bij de hand, uitte allerlei vleitaal, overstelpte 
haar met een vloed van liefkozingen, en verbrijzelde als ’t ware haar hart. 
De Prinses was in de kracht van haar maagdelijken leeftijd, maar (hoe) moedig 
van voorkomen, liet zij zich overweldigen door den vijand, die haar omstren- 
gelde. Onmagtig om zijn wil te weerstaan, gaf zij zich geheel aan hem over. 
De vijand nadert, begeerig naar geuren, en verwoest de nog niet ontloken 
bloem. De geurlievende bij pleegt hevig geweld, en dringt door de bescher- 
mende omheining heen. Nadat de bloem geopend is, en er niets meer in 
den weg staat, nadert de vijand (al meer en meer). De poort van Alénkâ 
is nog gesloten, hij wordt afgewezen. Nu opent hij haar met geweld, hij 
treedt met dolle woede binnen, neemt al meer en meer een vreeselijke ge- 
daante aan, en verwoest alles wat er in het paleis is. Eindelijk legt de aan- 
valler zich vermoeid en bijna uitgeput neder, nadat hij, van kracht beroofd 
en geheel ontdaan, zich langzaam heeft teruggetrokken. 
De Prinses was als bezwijmd van mingenot, en verslagen, toen zij opstond; 
haar lichaamskracht was geheel verdwenen. Beiden gevoelden, dat zij in de 
bezoeking bezweken waren, en verkeerd gehandeld hadden, maar zij troostten 
zich, door zich voortdurend in den tuin aan het genot der min te wijden. 
Toen aan Koning SormAri was medegedeeld, water met den Panditâ en 
21. zijn dochter was voorgevallen, en dat zij het zamen eens waren, had hij er 
22. 
(eerst) veel spijt van, maar hij troostte zich met de gedachte, dat het zeker 
de wil van de Goden was. Hij liet aan allen bekend maken, dat de wedstrijd 
opgeheven, en zijn dochter al in de magt was van den Pandità WisrÂwÂ, 
die haar de spreuk der schoonste wetenschap had leeren kennen. 
Maar toen DJAMBOEMANGLI dit vernam, werd hij uiterst verwoed, en vatte 
hij het voornemen op, om den tuin van het paleis te gaan verwoesten. De 
leden der vorstelijke familie en de Hoofd-beambten trachtten hem daarvan 
wel terug te brengen, maar hij bleef onverzettelijk. Hij ging naar den tuin, 
en liep woedende langs den weg; het was vreeselijk, om getuige te zijn van 
DT IEEE 
Eigenlijk staat er: kleine, langwerpige, aan de buiten hoeken een weinig schuins naar boven- 
gaande, schrandere oogen. Dergelijke oogen worden door de Javanen voor een schoonheid gehouden. 
(1) 
