(XII) 
10. 
LL 
12. 
13. 
14. 
ene ene 
geweld, zij krijsten en tierden eu schreeuwden met donderend geraas, en 
spogen, tot ieders verbazing, vuur uit hun opengesperde muilen. Hun vuur- 
„roode vaandels en vlaggetjes, door een hevigen wind bewogen, ftikkerden en 
vlamden naar alle kanten. GonmorKÂ stond op zijn wagen met zijn staatsiehoed 
en kroon (°) op het hoofd, en zwaaide met zijn vreeselijk dreigende badäm â. 
Daarop volgden de troepen van RorkmorkÂ onder vreeselijk gebrul. Rork- 
morKÂ stond, met zijn piling zwaaijende, voor aller oog zigtbaar, op een oli- 
fant, die woedend voortholde, en met zijn tromp heen en weer waaide, zoo- 
. dat het volk zich naar alle kanten wit de voeten maakte, vervolgd door de 
snelle bewegingen van den olifant. 
Hierachter sloot zich het Boetä-leger van GOERMOEKÁ aan. Het ging langs 
den weg in krijgshaftige houding, luid schreeuwende en met schrikwekkend 
. rumoer. Zij waren 200,000 in getal. GorrmorkÂ stond op een olifant, vreese- 
lijk met zijn knods zwaaijende, hij droeg een schitterende kroon (op zijn staat- 
siehoed). Zijn troepen bootsten de bewegingen van vechtenden na. 
Daarop volgden de troepen van WisNorNKÁRÁ, 700,000 mm getal, razende als 
brullende leeuwen, en krijsende met een. donderend en daverend geluid, dat 
vergezeld ging van buitengewone natuurverschijnsels, als bulderende rukwinden, 
ronddwalende wervelwinden en huilende stormwinden, waardoor de vaandels, 
wimpels en andere veldteekens heen en weer sloegen en wapperden en flapperden, 
en zich om hun standaard heen en weer slingerden. WisNorNKÂRÂ stak boven allen 
uit, hij reed achteraan op zijn groote, fraai met edelgesteenten versierde, hel- 
schitterende gotâkà (of wagen), die fonkelde en flikkerde als de sterren. Zijn 
opgetooide hoed was voorzien van een soort van kroon, die schitterde en vlam- 
de als de middagzon. Zijn limpoeng zwaaijende, vertoonde hij zich in zijn 
volkomen geëvenredigde gestalte, alsof Batârâ KÂrÂ in hem woonde. 
Hierop volgde het Boetâ-leger van Patih BANÉNprÁ, van 900,000 man 
in verschillende korpsen. Hun kostuum, vereenigd met het geflikker van de 

(1) De vorsten en aanzienlijke beambten droegen een rijk versierde kleeding, De hoed was vooral bijzonder opgetooid, 
en bij de hoofdpersonen, boven aan den top, van een ornament voorzien, dat makoeta of kroon heette. Henige wajang- 
poppen geven daarvan een duidelijker voorstelling, dan dit met korte woorden doenlijk is. Behalve deze zoogenaamde kroon, 
vindt men hier nog be&lah boekasri en later boekasri vermeld, deze maken zekere deelen van dien staatsiehoed uit, 
maar welke, is moeielijk te beschrijven. In eenige wajang-poppen zoude de boekasri zich in een ronde gedaante ver- 
toonen, en zouden het de opstaande zijden zijn van den hoed, die ieder een halven cirkel vormen. Dit zeggen de Java- 
nen, en zij wijzen die deelen ook in de wajang-poppen aan. De Hof-grooten dragen thans een zwart fluweelen staat- 
siehoed bij hoogst plegtige gelegenheden, deze hoed heet eigenlijk bòngkòk, maar thans past de Javaan te Soerakarta er den 
waam van tòpi boekasri op toe, en in een gedicht van den tegenwoordigen tijd vindt men dien naam telkens in dien 
zin gebezigd, 
