(XII) 
24, 
AD es 
vermeerderden, als zoovele regenbogen, de schoonheden van het aardriĳk, de 
vaandels wapperden als de bliksem boven een wolk, en verhoogden met de 
andere veldteekens de schoonheden van den togt. 
TorrrÂsorpÂ en TorrrÂ-rsÂpÂ reden achteraan op een wagen, als tweelin- 
gen, beide even schoon, veel vermogend en dapper in den strijd. 
HOOEDS TU EK XIV. 
Strijd van Danaradja tegen NWarîtja, Mintragna 
25. 
26. 
28. 
29. 
XII 1. 
en Prahasía. 
Toen de voorhoede van dit leger op het grondgebied van Alénkâ ver- 
scheen, kwamen de grensdorpen in opschudding, en vlugtten de Boetâ’s uit 
vrees voor het leger, dat op hen afkwam, naar den top van een berg. Maar 
toen het Hoofd, dat de grenzen moest bewaken, de held MarrrsÁ, een jonge 
dappere sterke Boetà, hoorde, dat er een leger op weg was, om met het rijk 
van Alénkàâ oorlog te voeren, werd hij woedend. Hij riep spoedig zijn troe- 
pen onder de wapens, gaf het sein om op te rukken, en schaarde hen dwars 
op den weg, waar de vijanden langs komen moesten. 
Toen GonmorkKÁ aan de spits van het leger zag, dat men hem te gemoet 
was getrokken om te strijden, liet hij dadelijk in massa aanvallen. MarrrsÂ 
hield stand, en wachtte hem af. Hevig was de worsteling, telkens aanvallend 
drongen zij voorwaarts, opgedrongen door andere legerbenden achter hen, vie- 
len zij in ontelbare menigte aan: Het leger van MarirjÂ geleek op een stroo- 
mende beek, maar dat van de vijanden opeen onstuimige rivier. Het eerste 
deinsde terug, en geraakte in de mtte van den strijd onder den voet. 
MarirsÂ vlugtte met (het overschot van) de zijnen, om zijn Vorst berigt 
(van het gebeurde) te geven. In Alönká komende, ging hij eerst naar 
. Pramasra, en deze bragt hem binnen het paleis voor den Boetäâ-vorst. Na 
de verpligte eerbewijzingen sprak hij: „groote Koning! Uw dienaar maakt u 
„een onheil bekend: er is een vijand van Lokâpâlà gekomen, genaamd, 
„Koning DÂNÁrÁpsÂ, de zoon van ‘den Panditâ Wr…srÂwÂ, met een ontelbaar 
„groot leger, om Alénká te beoorlogen. Toen hij digt bij de stad gekomen 
„was, ben ik hem dadelijk te gemoet getrokken om hem te bestrijden, maar 
„ik was niet tegen hem opgewassen. De vijand maakte hoopen van lijken, 
„en het leger van uw knecht werd vernield. De Koning DÂNÁrÁpsÂ is, naar 
