
KING. 
2. 
10. 
Ei 
EE 
Toen nu de slagorden van beide partijen gereed waren, gaf men door krijgs- 
muziek bevel om in digte drommen aan te vallen. GommorxKÁ rukte eerst 
moedig vooruit, en werd ontvangen door DjAMBORMANGIa en DormrErsÁ. Zij 
warden en wikkelden zich door elkander in een hevige worsteling, en slinger- 
‚den de een den ander van zijn plaats. Tevens deden GormorKÂ en RoEKMOEKÂ 
aan den regter- en linkervleugel met hun troepen een aanval. 
Zij vielen in grooten getale aan, en stapten moedig voort. Tegenover hen 
hielden PrApJÂNeeÂ en MarrrsÂ, alsmede KaAmrPÂnNÂ en BÁpsrÂmorstt stand. 
‚Zij stuitten op elkander zonder te wankelen. Zij wisselden de paloe’s met 
elkander, en omvatten elkanders nanggâlâ’s, trisoelä’s, limpoeng’s, 
moesâlâ’s en piling’s in de groote verwarring. {let was of de tjäkrä's, 
tjandräâäsâ’s, sarampangs’s en asrang’s door elkander huppelden, zoo- 
„wel op den grond als in de lucht. Luid klonk het stooten der wapenen, als- 
of de donder door het heelal dreunde. Het vervaarlijk gekrijsch van de Boe- 
tâ’s en het luid geklank van de krijgsmuziek vermengde zich met het ge- 
hinnik van paarden en het gebruì van olifanten. | 
Velen sneuvelden er van weêrszijden. Het Boetá-leger van Lokäpâälàâ 
werd vervolgd, met lijken overstelpt, en erg in 't naauw gebragt. Toen Gor- 
MOEKÂ dit zag, werd hij woedend van toorn, en op zijn krakenden wagen 
staande, kwam hij de zijnen te hulp. Hij schoot zijn wapen af, waardoor een menigte 
„pijlen voor den dag kwam. WisNornkKÁrÁ liet ze door een windpijl achtervol- 
gen, daardoor ontstonden huilende stormwinden, die de pijlen, al achter el- 
kander aan snorrende, in alle rigtingen over het gansche slagveld deden ver- 
„spreiden. BANúNprÁ schoot honderdduizenden van pijlen af, zij vermengden 
zich met den huilenden storm, en verdelgden en vernielden vele vijanden. De 
Boetâ’s van Alënká weken in de uiterste verwarring terug. Die van Lokà- 
‚pâlâ deden onder luid gegil telkens nieuwe aanvallen en wel in zeer groote 
menigte. Op aansporing van PranasTÂ schoten de leger-hoofden van Alöénkâ 
hun pijlen af. Het donderde van alle kanten bij den stoot der wapenen in de 
lucht. De legerhoofden, verheugd over dit resultaat, wendden met de uiterste 
dapperheid al hun vermogens aan, zoodat het donderde en de lucht verduis- 
terd werd, van al de verschillende wonder-wapenen, die overal door de lucht 
krielden, en zich vermengden met de gewone wapenen, als de nanggâläâ’s, 
trisoelä’s, piling’s, die men door elkander en om elkander in de lucht 
zag ronddwarrelen; de koentä’s en tjäkrâ’s vielen bij lagen en in zwer- 
men achter elkander op de vijanden aan, zoodat velen sneuvelden en van angst 
