(XIV) 
sl. 
83. 
84. 
Se 
niet. GoHmorKÁ wierp nu zijn limpoong naar DormräksÂâ, die het wapen 
ontsprong; zijn wagen werd echter getroffen, en viel in splinters op den grond. 
Nu viel Dsamgonmanerr met zijn knods op GonmonkÂ aan, maar deze ont- 
sprong den slag; zijn wagen, door de knods getroffen, vloog in splinters ver- 
brijzeld. 
Toen WisnornkÄrÂ zag, dat GonmorkÂ door zulk een overmagt was over- 
vallen, begaf hij zich te midden van de strijdenden, om met zijn troepen den 
. oorlogskans te herstellen. Maar van alle kanten aangevallen, omringd, inge- 
sloten, vervolgd, en in het naauw gebragt door een aantal legerhoofden, die 
hem onder hun pijlen bedolven, regts en links in gevaar, bleef hij verbijsterd 
staan. Zijn wagen werd door een werptuig getroffen en verbrijzeld, hij zelf 
sprong op den grond. 
Patih BANÉNprÂ werd smartelijk aangedaan, toen hij zag, dat de regter- 
en linkervleugel verslagen was, dat GorrmorkÂ en RorkmorkÂ gesneuveld 
waren, en dat Wr_sNoeNKÁRA en GonmorkÂ door overmagt overvallen, en hun 
troepen vernietigd waren, Met innig medelijden zag hij, hoe die legerhoofden 
den strijd te voet voortzetten. Hij zag om (naar zijn Vorst). 
Koning DÂnÁrÁpJÂ, vertoornd om de verdelging van zijn Boetâ-leger, ge- 
lastte de (andere) legerhoofden aan te rukken, en de slagorde te herstellen. 
‚ Van alle kanten naderden zij met (versche) troepen. TorrrÂstöker en 'TorrrÂ- 
GOENÁ namen den linkervleugel, TorrmÂsorpireÂ met WorrrÂpsÂsÂ den regter- 
vleugel, en TorrrÁrsÂpÂ met TorrrÂsonpÂ het front in; de Boetä-benden 
werden, in plaats van de menschen, in de achterhoede geplaatst, en DÂNÂRrâ- 
pJÂ ging met de zijnen in het midden staan. 
PranasTÂ ziende, dat nu de menschen in het leger van Lokäpälâ voor- 
aan, en weer in slagorde stonden, gaf last aan zijn legerhaofden, de vroegere 
‚slagorde te herstellen. Onder krijgsmuziek en luid geschreeuw vielen de Boe- 
tä’s van Alénkä, dronken van oorlogswoede, aan. Zij rukten met hun troe- 
pen in groote menigte voorwaarts, maar de aangevallenen hielden tegenover 
‚hen moedig stand, zij hervatten den strijd, en moordden als in het blinde 
weg. De Boetâ's vielen verheugd in menigte aan, sleurden (hun vijanden) 
bij de haren, beten hen, dronken hun bloed, of versloegen hen met tjan- 
dràsà’s, parasoe’s en limpoeng’s. Op onderscheidene wijzen trachtten 
zij hun vijanden te overwinnen, zelfs vertrapten zij hen vol moed onder hun 
. voeten, daar zij die menschen als niets telden, Hoewel velen sneuvelden, zet- 
ten zij hun aanval met alle kracht voort. Als de voorsten sneuvelden, kwa- 

