XV) 
85. 
56. 
XVI 1. 
8. 
BEN 
De Legerhoofden van Alénkàä vielen daarop wel in menigte aan, maar 
niemand van ben kon naderen, daar zij door de menigte van pijlen te- 
ruggedrongen werden. Zij die bleven voorwaarts dringen, werden teruggeduwd, 
die ongevoelig waren voor de wapens, werden ver weg op den grond geslingerd. 
Veel wagens werden vergruizeld, overal lagen de olifanten verstrooid op den 
grond. Door het al digter en digter neêrvallen van de dadali-pijlen hoop- 
ten de lijken der Boetâ’s zich op, zoodat al de legerhoofden er van iĳsden. 
Eindelijk werd de wagen van PramasrÂ door een pijl geheel verbrijzeld, hij 
zelf greep vol woede naar zijn knods, toen er eensklaps een zendeling uit de 
stad kwam, die den last ontvangen had, om van een hoogte den gang van 
het gevecht te bespieden. Hij heette SorkÂsrÂnÂ. | 
Deze zag, hoe heet het gevecht was, streek spoedig neder, plaatste zich voor 
PranasTÂ, omvatte zijn knieën, en sprak op een zeer vriendelijken toon: „och, 
„mijn jonge vriend! denk toch aan den last van uw vader, om u te matigen 
„in den strijd! en toch is het nu uw voornemen, cm den strijd tot het uiter- 
„ste te voeren! Den toorn van DÂNÁrÁpsÂ kan niemand weêrstaan, uw man- 
„schappen zijn verdelgd, vele van uw Legerhoofden gewond. Kom, vriend! 
„ „keer terug, en heb medelijden met uw sneuvelende onderdanen. Ook ís 
„het u nog niet bekend, of de Panditâ Wr…isrÂwÂ u toestaat zijn zoon te 
„dooden.” 
Toen PranasrÂ dit hoorde, kwam hij tot bezinning, en retireerde; ook zijn 
. Legerhoofden trokken met hun troepen terug. DÂNÁrÁpsÂ ziende, dat het le- 
ger van Alënká aftrok, liet het door vuur achtervolgen, en daarop gingen 
de Boetâ’s van Alénkâ, door het vuur in ’t naauw gebragt, al harder en 
„harder vlugten; zij traden in de grootste verwarring en radeloos de stad 
binnen. De buitenpoort werd gesloten, en het vuur breidde zich niet verder 
. uit, maar bleef daar staan, als een blijvende wacht op den grooten weg, al meer 
en meer vlammende, vreeselijk flikkerende en zich tot hoog in de lucht vere 
heffende, tot groote ontroering, schrik en ontsteltenis van de bewoners van de 
stad Alénkàâ. 
DANÁrÂpsÂ bleef met zijn leger buiten de stad staan, en gaf GonmorkÂ den 
last, om alleen zonder gevolg in de stad te gaan, en een geschreven ultima- 
tum, waarin hij zijn vader opeischte, naar den Koning van Alénkà te bren- 
gen. GomMmorKÂ nam dien last op zich, en vloog door de lucht in de hofstad. 
Intusschen was PranasrÂ het paleis binnen getreden, en had de tijding 
gebragt (aan zijn vader), dat hij het onderspit gedolven had, nadat er van 

| 
| 
