EA ee 
XVD19. „en zeg aan alle Legerhoofden, dat zij zich met alle krijgsbehoeften gereed 
20. 
21 
22. 
23. 
24. 
26. 
27. 
28. 
29. 
80. 
„moeten houden”! 
Zij namen beide den last op zich, en gingen buiten het paleis. PraAnasTÂ 
ging dadelijk naar den sokâ-tuin; daar gekomen, werd hij bij den Panditâ 
aangediend en binnen geroepen. Toen hij voor den Panditâ verschenen was, 
maakte hij een eerbiedige buiging, en sprak: „Heer! mijn vader laat u 
„weten, dat ik in een ontmoeting met den vijand den nederlaag geleden heb, 
„dat er velen gesneuveld zijn, dat uw zoon zich thans met zijn leger rondom 
„de stad gelegerd heeft, en een Boetâ, GommorkÂ genaamd, gezonden heeft 
„met een brief voor mijn vader. Ik heb dien brief medegenomen, Vader laat u 
„dien lezen.” 
De Panditâ nam den brief met een glimlach aan, opende, en las hem. 
Na de lezing was hij zeer verstbord, en inwendig verbolgen op zijn zoon, om- 
dat hij zoo velen had doen omkomen. Hij dacht volstrekt niet aan zijn ei- 
gen schuld, alleen dacht hij maar aan de handelwijze van zijn zoon, die in 
zijn toorn tot het besluit gekomen was, om zijn vader te verdelgen. 
Daarop zeide PranasrÂ: „hoe denkt U er over? Mijn vader heeft mij ge- 
„zegd, dat als U zelf wilt vechten, alle Legerhoofden met mij zich opofferen en 
25. 
„(des noods) op ’t slagveld sneuvelen moeten.” De Pandità antwoordde: 
„goed, vriend! zeg, dat ik zelf ten strijde zal gaan! laat morgen alle Leger- 
„hoofden strijdvaardig staan”! 
Nadat PranasrÂ buiten den kraton gekomen was, en alom bekend ge- 
maakt had, dat de Panditâ den volgenden dag zelf ten strijde trekken zou, 
verzamelden zich de legerhoofden, geheel ten strijde gereed. Luid tierden de 
Boetâ’s gedurende den nacht, verheugd, dat de Panditä zelf aan het ge- 
vecht zoude deel nemen. Het was of zij de gelofte deden, om den geleden 
nederlaag te wreken. 
Toen de Panditâ weêr bij zijn gemalin kwam, was hij inwendig met het 
geval zeer verlegen, daar hem de gedachte kwelde, dat hij tegen zijn eigen 
zoon, Koning DANÁrÁp3Á, zoude strijden. Zijn hart werd verbrijzeld, als hij 
dacht aan het publieke schandaal, dat hij met zijn zoon om een vrouw vocht. 
Doch zijn verlegenheid hield op, toen hij zich troostte met de gedachte, dat het 
nu eenmaal de wil der Goden was, dat hij met zijn zoon in twist was. Hij 
zeide toen aan zijn gemalin: „hoor, vrouw! zoo even heeft uw broeder Pra- 
„HASTÂ mij kennis gegeven, dat hij in den strijd overwonnen is, en dat zijn 
„Boetâ-leger vernield is, dat mijn zoon DÂNârÂpsÂ gekomen is met zijn le- 
