VD31. 
82. 
89. 
84. 
86. 
Bl 
XVII 1. 
TE 
„ger, en dat hij de stad Alénkâ belegerd en omsingeld heeft. Ik zal nu 
„morgen tegen hem ten strijde trekken.” 
Zijn gemalin was door die tijding zeer verslagen, en antwoordde: „hoe is dat? 
„wil mijn Heer strijden met zijn zoon? Dat zou men immers hoogst onbeta- 
„melijk vinden, dat zou groot schandaal verwekken”! De Panditâ antwoord. 
de kalm: „als het kan, zal ik trachten hem dat te herinneren, maar als mij 
„dat niet gelukt, en hij zijn vader blijft vergeten, dan is het de wil der Go- 
„den, en dan is het onvermijdelijk, dat ik door zijn hand sterf” Zijn gema- 
lin was toen hoogst bedroefd en radeloos van angst. 
Den volgenden dag kleedde WisrÁwÂ zich in volle wapenrusting. Buiten 
komende, stond zijn wagen al ingespannen, zijn gevolg bestond uit 400,000 
uitgelezene en ten volle met allerlei wapenen, als: nanggâlâ’s, parasoe’s, 
„en limpoeng’s, toegeruste en fraak uitgedoste Boetàâ's. Allen droegen gou- 
den maliënkolders, het waren uitgelezen helden, afstammelingen van op ’%t 
slagveld gesneuvelden. Toen de groote Panditâ, omstuwd door zijn gevolg, 
op zijn wagen gezeten was, zetten alle Legerhoofden zich in beweging. De 
krijgsmuziek klonk met oorverdoodend geraas. De Boetà’s aanvaarden den 
togt vol blijdschap, zij schreeuwden en gilden het uit van pleizier. Eenigen 
dansten, en schermden met hun paloe’s, of wierpen hun knodsen in de 
hoogte, en vingen die weêr op. (Anderen) bogen zich voorover en op zijde, 
of staarden regts en links en naar beneden, keken rondom zich, hielden hun 
knodsen dwars, dansten in ’t rond, sloegen op de bëndé’s, sprongen onder 
het loopen over hun sarampang’s, kaatsten met hun badâmàä’s, en 
huppelden en sprongen achteruit van uitbundige blijdschap, 
Het leger van de vervaarlijke Boetâ’s kwam buiten de stad, massa’s bij 
massa’s stootten op elkander in digte drommen. Olifanten, wagens en paarden 
„krielden in een langerij door elkander. Buiten de poort stroomde de naauw 
opeengeslotene eindelooze drom al dreunende vooruit, als een rivier, die zich 
in zee stort. Die ruimte op den weg kregen, breidden zich regts en links-ver 
uit. De lucht werd door de menigte Boetâ's als door een mist verduisterd, 
„en de aarde dreunde omler hun stappen. Door het bulderend geschreeuw van 
de Boetä’s schenen de bergen in hevige beroering te komen, zoo vreeselijk 
donderde het. Toen zij buiten de stad het vuur zagen vlammen en zich ver- 
beffen als duizend maal duizend vulkanen, hielden de Boetâ’s vol verba- 
„zing stand. In slagorde geschaard, geleken zij een zee, die zich over land 
heeft uitgestort. Aan al de Legerhoofden werden als naar gewoonte hun 
