XVII) 
10. 
Oe 
\ 
Daarna bragt zijn moeder weder een kind ter wereld; het was een meisje, 
fijn en regelmatig van lichaamsbouw, men gaf het den naam van SarpÂ-KE- 
NÂKÁ, maar haar aangezigt was nog als dat van een Boetâ. De Panditáâ 
‚ WisrÂwÂ was hierover erg bedroefd. Hij ging naar zijn bidvertrek, en bad 
vurig, dat hij nog een zoon mogt krijgen, die in zijn uiterlijk niet veel van 
WisrÄwÂnNÂ verschilde, die welgemaakt en schoon was. 
Nadat hij langen tijd gebeden had, beviel zijn gemalin van een zoon, die 
even schoon van uiterlijk was als WisrÂwÂNÁ. De vader was hoogst verblijd, 
en bad, dat hij in alles ervaren mogt worden, een gelukkige en wijze in- 
borst mogt bezitten, en zijn medemenschen mogt liefhebben. Hij kreeg den 
„naam van Kodäà WrsrsÂnÁ, en had, even als WisrÂwÁnÂ, geheel en al de 
manieren van een mensch. De Goden gaven er hun goedkeuring op, dat hij 
bekwaam, edelhartig, bij-der-hand en schrander van bevatting werd, tot groote 
vreugde van zijn ouders, die nu inzagen, dat dit een zegen van de Goden 
‚was, en dat hun bede vervuld was. Hun jongste zoon was schoon, had een 
edelaardig karakter, zijn gemoed was doordrongen van allerlei deugden, die 
zich even liefelijk als de geuren van amber en doordringend als kastoeri 
alom den grootsten zegen stichtten; daarbij was hij behoedzaam en wijs. Zoo 
‚hadden (de ouders) nu dan een vergoeding voor de mismaaktheid van hun 
oudere kinderen. De grootvader, Koning SormarI, nam hem als zoon in het 
paleis op, en verheugde zich bij ’t zien van zijn kleinzoon. Het kind maakte 
een aangenamen indruk op anderen, en werd door allen im het paleis bemind, 
terwijl de ouders en de grootvader bij voortduring voor het heil van het kind 
baden. 
Toen Koning DÁNÂRrÁpsÁ van Lokápâlá hoorde, dat zijn vader bij Dèwi 
Sorkùst zoons gekregen had, dieer uitzagen als Boetâ’s, en dat die naar een 
berg verwijderd waren, daar zij, tot groote droefheid van hun vader, wan- 
„staltig waren, ging hij op reis naar Alönkâ; zonder staatsie of gevolg ging 
hij op reis, en trad zonder zich te laten aandienen in den tuin van het paleis, 
waar zijn vader zich juist met zijn echtgenoote, Dèwi Sorkùsr, bevond. Wrs- 
RÄwÁ schrikte, toen hij zijn zoon, den Koning, zag aankomen. De zoon maakte 
een s&ëmbah voor zijn vader en kuste zijn voeten, en deze omhelsde hem. 
Toen maakte hij een s&mbah voor zijn {stief-) moeder, de Prinses van Alönkà. 
De Panditâ zeide vriendelijk tot hem: „het is heel goed, dat je geko- 
„men bent; heb je misschien al gehoord, dat wij erg bedroefd zijn en als ’t 
„ware niets meer om ons leven geven? daar wij ons schamen, dat je beide 
