(XIX). 28. 
29. 
80. 
òl. 
82. 
98. 
84. 
35. 
87. 
98. 
39. 
40. 
; 
Maar deze antwoordden: „foei, zus! je moet niet jokken! zeg maar de 
„waarheid! al ontken je het nog zoo, wij weten toch, dat je zoo’n potje bezit”. 
Toen snaauwde zij hun vinnig toe: „ben jelui zinneloos? als het waar is 
„en jelui het weet, haalt het dan hier! waar is het dan? Wat heb je er toch 
„aan, om mij standjes te veroorzaken”. 
Vertoornd sprak nu de Panditàâ: „die liegt, zweer ik, zal vergruizeld 
„worden, zoodat er niets van hem overblijft!” 
Toen het meisje den eed van haar vader hoorde, boog zij zich voorover, 
in de grootste angst stortte zij tranen. Zij wilde wel de waarheid zeggen, 
maar durfde niet, omdat baar moeder het haar verboden had door den stren- 
gen last om te zorgen, dat haar vader of haar broeders niet (van dat potje) 
te weten kwamen, en nu wisten zij er toch van! Daarom was zij zoo ang- 
stig. Zoo zij ket bleef ontkennen, was zij bang voor den eed,en inwendig was 
zij gebelgd op haar broeders, omdat die de zaak verklapt hadden. Eindelijk 
zeide zij om het aandringen en den toorn van haar vader ronduit: „ja, va- 
„der! het is zoo! ik heb werkelijk een achthoekig potje, ik heb het van 
„moeder present gekregen”. 
„‚Nu”, antwoordde de Panditä, „haal het dan hier, ik wal het zien!” 
Toen nam het meisje van onder haar borstkleedje iets dat schitterde en 
vlamde met een glans, als de stralen van de zon. Met verwondering zag de 
Panditâ het potje; hij nam het aan, opende het deksel, en zag binnen in 
het potje een doorschijnend helder verschiet, dat zich ver en breed uitstrekte ; 
het was of hij deze aarde en de gansche wereld met al wat er zich op be- 
vindt: de wouden, de bergen, het land en de zee aanschouwde. In het dek- 
sel zag hij al wat er in de lucht is: de sterren, de maan, de zon, den blik- 
sem, het weerlicht, de wolken, licht-glansen, vuurtongen, schitterende meteoren 
en regenbogen. Inwendig verbaasd sloot de Panditá het weder, en toen zag 
hij op het deksel een opschrift van de volgende woorden: „Dit potje is af- 
„komstig van Batârâ SoprsÂ”. Hij kreeg nu de verdenking, dat zijn vrouw 
in betrekking stond met Batârâ SorrsÂ,en zeide tot zijn dochter: „ANpJanr! 
„roep je moeder eens gaauw hier!” 
Het meisje maakte een s&ëmbah en vertrok; bij haar moeder komende maakte 
zij een sömbah en sprak: „moeder! vader roept u bij zich!” Kort daarna 
kwam zij, door haar dochter begeleid, bij den Panditá. Deze zeide op 
vriendelijken toon: „Winprapi! ik wou je wat vragen, beken mij de waar- 
„heid! van wien heb je dit achthoekige agaten potje gekregen?” 

