(XI) 
XX. 
Al, 
42. 
1 
OD ee 
Toen zijn vrouw dit hoorde, ontstelde zij zeer; zij begreep, dat haar be- 
trekking met Batârâ SorrsÂ bekend geworden was. Ten hoogste beschaamd 
voor haar man boog zij zich ter aarde, en wischte zij haar tranen af. Zij 
antwoordde met geen enkel woord, en toen hij tot driemalen toe op een ant- 
woord aangedrongen had, deed zij nog niets dan weenen. Zij was inwendig 
vertoornd op haar dochter, want toen zij haar het achthoekige potje gegeven 
bad, had zij haar ten strengste geboden te zorgen, dat haar vader en broeders 
er niets van gewaar werden, en nu wisten zij het toch. Zij was dus vertoornd 
op kaar dochter, daar die haar belofte (van geheimhouding) geschonden had. 
Eindelijk sprak de Panditâ op heftigen toon: „wel, Winprapi! hoe is het 
„nu met je? je zwijgt maar en doet niets dan weenen, Wat hou je voor mij 
„verborgen, dat je zoo bang bent?” 
Doch zijn echtgenoote bleef maar steeds weenen, zonder een woord te uiten, 
‚zelis na herhaald aandringen en aansporen bleef zij maar steeds zwijgen. Nu 
ontstak de Panditâ in de grootste woede, en terwijl alle liefde voor zijn 
echtgenoot verdween, zeide hij op heftigen toon, met een vervloeking: „wel, 
‚ „Wat Is dat mooi van je, Winprapr! ik vraag je drie keer, en je behandelt mij 
„als een hond, en zwijgt maar! wel nu, blijf dan zwijgen, en word een paal '” 
Terwijl de Panditâ sprak, veranderde zijn echtgenoote in een paal. De 
drie kinderen waren verschrikt, toen zij hun moeder in een steenen paal za- 
gen veranderen. ANDJANI- gaf een hevigen gil, en de beide broeders vielen hun 
vader weenende te voet. ANnpsanr klaagde op een jammerenden toon: „ach, 
. „vader! ach, vader! dat is toch al te wreed! als men boos is, geeft men er toch 
„niet (altijd) gevolg aan! en zie, daar doet U nu in uw toorn een vervloeking! 
„wat heeft moeder toch misdreven, dat U haar in een steenen paal verandert? 
„Ach, vader! geef haar de vroegere gedaante weder! als U dat niet wilt doen, 
‚ „breng mij en mijn broeders dan maar alle drie om het leven! want als wij 
„bleven leven, zouden wij niet in staat zijn onze moeder niet in die gedaante 
„te zien |” 
Toen greep hij de steenen paal, en wierp haar in de lucht. Zij viel neer 
in een bosch van Alënkâ aan de hellende rand van een ravijn, en bleef 
den vorm van een paal behouden. 
Toen de kinderen den toorn van hun vader zagen, werden zij zeer bevreesd, 
„en wierpen zich alle drie ter aarde. Daarop sprak de Panditâ vriendelijk: 
„komt, zwijgt nu! aan dat ongeluk van je moeder is nu eenmaal niets te doen, 
„het is geschied door den wil van de verhevene Goden; door de Goden is 
9 
