(XX) 
28. 
90. 
BED 
„laat ons naar Vader gaan, en hem om vergiffenis smeeken! Als wij eens (van 
„die straf der Goden) bevrijd zijn, zal onze rampzalige ape-gedaante verdwijnen.” 
SorammwÂ volgde zijn broeders raad, en ging met hem uit het meer. Toen 
„ANDJANI haar broeders in het meer zag springen, was zij daar ook naar toe 
gegaan, en eenigen tijd aan den oever van het meer op hen blijven wachten. 
Zij had intusschen haar aangezigt en haar handen met het water gewasschen, 
en deze hadden ook de gedaante, als die van een aap gekregen. Toen zij nu 
haar broeders weêr uit het water zag-komen, ging zij spoedig van schrik op 
de vlugt. Haar broeders liepen haar luid weenende achterna, en riepen: 
„ach, heve zus! wees niet bang voor ons, je broers, SorBarr en SorGRIwÂ! 
„Wij zijn door het water van dit meer in apen veranderd; maar zie, strijk 
„toch gaauw over je handen en je aangezigt, die zijn ook van gedaante ver- 
„anderd, mogelijk heb je die zoo even in dit water gewasschen.” 
Toen ANDpJANi dit hoorde, streek zij zich over het aangezigt, en zag zij, dat 
haar handen met haar begroeid waren. Daarop liet zij zich onder een gil 
bewusteloos op den grond vallen. Haar broeders bogen zich tot haar neder 
(en riepen): „ach, heve zus! sterf niet! troost je, dat het de wil der Goden 
„is, waaraan jongelieden zieh moeten onderwerpen! Kom, laat ons naar Va- 
„der gaan, en hem om vergiffenis smeeken, opdat wij, van onze ellende be- 
„vrijd, wêer mogen worden zooals vroeger.” 
Op het hooren van die woorden, kwam zij wederom bij, zij omhelsde haar 
broeders, en sprak hevig weenende: „wat zullen wij toeh wel doen, broeders! 
„als wij die ape-gedaante moeten behouden? Dat houd ik niet uit, liever 
„wil sterven, dan een schandelijk teven hier op aarde te leiden.” 
Haar broeders antwoordden: „verlang- nief zoo gaauw naar den dood! laat 
„ons eerst naar huis gaan en Vader om vergiffenis smeeken, opdat hij ons 
„verlosse. Als wij weenende bij hem komen, misschien dat hij ons in onze 
„misvorming wel genegen is.” 
Daarop ging het meisje met haar broeders op reis. Bij hun vader komen- 
de, vielen zij hem weenende te voet; zij deelden hem de aanleiding van hun 
ongeluk mede, hoe zij die wanstaltige gedaante gekregen hadden, doordat 
‚zij het agaten potje gevolgd waren, toen het in het meer viel. „Ach, Va- 
„der!” kermde Anpsanr, „bevrijd ons spoedig van dien rampzaligen toestand! 
„als Vader geen mededoogen met ons heeft, willen wij liever sterven! Moe- 
„der Is geheel verdwenen, en wij, uw kinderen, zijn vans ale geworden! wat 
„hebben wij toch misdreven?” 
