XD 
20. 
21. 
24. 
25. 
Er an 
zijn vader overleden was. Hij ging daarop naar zijn grootvader, en verzocht 
hem, zelf als Vorst te regeren. Koning Sonmar1 willigde het verzoek van zijn 
kleinzoon in, omdat hij wist, dat deze uitstekend geslaagd was, dat zijn boete 
welgevallig was aangenomen, dat Batârâ Goeroe tot hem nedergedaald was, 
en hem al wat hij gevraagd had, goedgunstig had toegestaan, zoodat zijn 
kleinzoon alle Goden overtrof in dapperheid. De Boet â-vorst ging als Pan- 
ditâ leven, en gaf de regering aan zijn kleimzoon over. Deze aanvaardde de 
regering in tegenwoordigheid van al de Panditäs, en de Goden bevestigden 
de verheffing van DÂsÄmorkÁ tot Vorst van Alén kàä, in de plaats van zijn 
grootvader. 
Al de kluizenaars, Pandità's en grijsaards onder de Boetâs, met hun 
bedelzakken, en hun (uitgeholde) waloeh's (of pompoenen) aan een touw 
om den hals, kwamen op de hoofdplaats van Alenkâ bijeen, om zijn Koning- 
schap hulde te doen. (Hierdoor) was DÂsÁmorkÂ een geweldig, magtig Vorst 
‚De geheele vorstelijke familie, de Patih PramasrÂ en al de leden van het Hof 
onderwierpen zich aan hem, de poenggâwàás onder de Boetä’s beminden 
hem, even als de ontelbare Boetä-mantris van Alénkä, de Boepatr’s 
„van de buiten-provinciën, allen magtig in den strijd, en de Boepatis van 
DÁsÁmorxÂ uit Alénkâ zelf verheugden zich allen over hen nieuwen Vorst, 
die sterk was door zijn twintig armeo en schrikwekkend om zijn tien hoof- 
den, die waardig, in zich zelven gekeerd, ernstig van blik, flink, ferm. 
sterk, breed en taajestueus van lichaamsbouw, vol vorstelijken luister, onbe 
wegelijk deftig () en waardig was, om over Boetäs te heerschen. Hij was 
alom in de gansche wereld bekend, als iemand die hier zijn weêrga niet had. 
Alles op aarde beefde bij het zien van ’s Vorsten wondermagt. Al de Hoofd- 
beambten, die al oud waren, liet hij door hun broeders of zoons vervangen; 
de besten koos hij daartoe wt. 
KormBÄKARNÁ bleef nog in zijn kluis op den Gohkarnâ, maar (eindelijk) 
werden (ook) zijn gebeden verhoord. Batârâ Goerop daalde tot hem neder, 
en schonk hem zijn uitnemenden zegen, zooals het best paste aan de groot- 
te van zijn kolossale statuur en aan zijn donderende stem. Zijn oogen geleken 
. twee zonnen, die brandden, ais men ze aanzag. Zijn wensch, om de Goden door 
uitstekende vermogens in den strijd te overtreffen, werd volkomen vervuld, en 

(1) Onbewegelijk deftig. Het deftige bestaat bij den Javaan niet alleen in langzame bewegingen, maar vooral 
ook in het nalaten vau elke beweging van ’t lichaam, die niet bepaald noodzakelijk is. De Vorst op de siting. 
gil is daarvan een klaar voorbeeld, 
