XXI) 
XXII 1. 
Ne) 
De 
zijn lichaam werd volmaakt. Het geleek wel een berg en was zonder weêr- 
ga. Verheugd over de vervulling van zijn wenschen, keerde KormBÂkKARNÁ 
(naar Al&nkâ) terug. | 
Nadat WreisÂnÂ, de jongste zoon (van WisrÂwÂ en Somkùsr), die ook naar 
den Gohkarnâ vertrokken was om den zegen te ontvangen, daar aangeko- 
men was, bleef hij daar langen tijd boete doen, van zijn jeugd tot aan zijn 
volwassen leeftijd vertoefde hij op den Gohkarnâ. Toen daalde Batârä 
‚ Gorror neder, terwijl de Goden hem onder luid gedruisch volgden; toen zij 
boven de plaats, waar WipisÂNÂ zich bevond, gekomen waren, deden zij een 
ruischenden regen van geuren nederdalen. Op de vraag van Batärà Gomrop, 
waarom hij zoo streng boete deed, antwoordde Wr…grsÂnÂ eerbiedig: „Heer! 
„Uw schepsel vraagt niets dan het geluk om een voortreffelijk mensch te 
„Zijn, maar niet zooals mijn oudere broeders. (Ìk smeek) dat ik im staat 
„mag zijn, om al mijn krachten in te spaunen, tot bevordering van het heil en 
„de tevredenheid van allen in de wereld, om het allen aangenaam te maken, 
„de dommen te onderrigten, alle schepselen te beschermen en bij mijn mede- 
„menschen alle booze neigingen te verwijderen tot heil der wereld.” 
Met luid gejuich en gedruisch kwamen de Goden hem hun hulde bewij- 
„zen; allen waren verheugd, en Batârá Gorrom deed het goed aan het hart 
den wensch van den wijzen Wr…nisÂNÂ te hooren. Ook de andere Goden ver- 
heugden zich bij het hooren van dien wensch voor het heil der aarde, en het 
geluk der wereld, en het vernemen van die vredelievende taal en van zijn 
. ernstig streven naar den voorspoed en de gelukzaligheid van alle schepselen 
Gods. Zij deden een regen van geuren op hem neêrruischen, en jubelden, in 
‘t rond dansende: „triumf! triumf! geluk! geluk en zaligheid aan den uitste- 
„kendsten van het groote rijk van Alénkàâl! aan het pronkjuweel zonder 
„weêrga, vol luisterrijken glans en welriekende geuren als van tjöndânâ- 
„hout; aan den schoonsten diamant, die er schittert, met zijn rein hart, den 
. „moedigen, den braven, den verstandigen!” Al de verhevene Goden gaven hem, 
elk voor zich, hnn eigen zegen en eigen geschenken, daar zij zijn voortreffe- 
lijken inborst zagen. Al de Panditâ’s, met NarÂpá (aan het hoofd), putten 
zich uit en gaven hem alle mogelijke inlichtingen omtrent de Goddelijke open. 
baringen. De Goden waren zeer in hun schik, en Batäârâà Gorrom was zóó 
verheugd, dat hij niet van hem scheidde, voordat alle (Panditâ's) hem ge- 
„leerd hadden. De wijze WigisÂnÁ geleek op de maan, die door allerle: glan- 
sen beschenen werd, ingevolge zijn gebeden; daarbij verspreidde zich liefelijke 
\ 
Í 
E 
| 
\ 
ä 

