BREIN 
(XXII) bloemengeur rondom den nederigen, zachtzinnigen man. Allen zagen hem gaar- 
10. 
il. 
12. 
18. 
ne, niemand was huiverig hem aan te spreken, daar hij steeds zijn genoegen 
stelde in nederigheid, terwijl hij niemand ontweek, en niet vreesde voor de 
minachting van anderen. Zijn geest was zoo verlicht en beschaafd, als maar 
‚mogelijk was, in uitstekende vermogens en dapperheid was hij zijn broeders 
gelijk, alleen in karakter verschilde hij van hen, want hij streefde maar naar 
‘t geluk (van anderen), snoode gedachten kwamen niet in hem op, hij beöog- 
de het geluk der wereld, en streed vol moed en dapperheid tegen alle moei- 
jelijkheden. Nadat de Goden hem verheerlijkt hadden, keerden zij huiswaarts, 
en stegen zij op mm de lucht. 
WrinisÂnNÂ keerde toen naar Al&ënká terug, ging zonder zich vooraf te laten 
aandienen naar zijn moeder, en bewees haar zijn eerbiedige hulde. Zij deel- 
de hem onder een vloed van tranen haar bittere droefheid mede, daar zijn va- 
der overleden was. Daarop ging hij naar het verblijf van zijn grootvader, den 
Bagawan SOEMALt, wien hij eerbiedig te voet viel. (De oude man) omhelsde 
zijn kleinzoon, en was regt verheugd, omdat zijn kleinzoon den waren zegen 
ontvangen had, en die zegen door de Goden bevestigd was, en omdat hij, 
geheel anders als zijn andere broeders, er naar streefde, om de menschen te 
beschermen, en de gansche wereld gelukkig te maken. Hij hiet hem spoedig 
naar zijn oudsten broeder, den Koning DÂsÁmorkÁ, in het eigenlijke paleis 
gaan, om dezen zijn hulde te bewijzen. Wr_eisÁnÁ haastte zich daaraan te 
voldoen, kwam bij zijn broeder DÁsÂmorkÁ, en bewees hem zijn eerbiedige 
hulde. 
De Boetâ-vorst was verheugd, omdat zijn beide jongere broeders zoo be- 
gaafd en met uitstekende vermogens en krachten voorzien waren, en zij den 
zegen van Batârâà Gorrom verworven hadden. In de tong van KormBÄKARNÁ 
bevonden zich tallooze Goden, zijn stem drong door de zeven lagen der aar- 
de heen, en de zeven luchtgewelven werden daardoor als vaneen gereten. 
De Goden waren getroffen en bang, en verweten Batáârâ Gorrop, dat hij 
hem al te veel vermogens geschonken had, want zijn lichaam geleek wel een 
berg, zijn oogen (brandden) als de zon even voor den middag, en zijn stem 
was als duizend donders. Wie zou er in staat zijn, om zoo iemand weêrstand te 
bieden? De Goden konden hem zelfs miet aanzien, zij verstijfden, krompen in- 
een, en werden doof bij ‘t hcoren van zijn stem als van duizend ratelende 
donderslagen. Maar Batârâ Gorrom was met hem begaan geweest, toen hij 
zijn wenschen vervulde, en heel anders met hem handelde als met andere 
À 10 
