CXXIID 
10. 
11. 
12. 
13. 
LUI eee 
„en Boetä’s en menschen, ja zelfs de Goden kunnen met mij niet wedijve- 
„ren in strijdkrachten. Wacht eens, baldadige aap! als je dan toch volstrekt 
„wilt uitmunten op deze aarde, kom dan eerst mijn vijandelijken aanval te 
„boven.” 
Bij *t hooren van die woorden ontstak SorBar1 in woede, hij rigtte zich op, 
en antwoordde norsch: „he, wat zeg je daar? wel verbazend, wat een trotsch- 
„heid! jij, met jou onbehoorlijk kopstuk! Boetàâ, die de aarde bezoedelt! 
„Ben jij het alleen in de heele wereld, bij wien de uitstekende gaven gede- 
„poneerd zijn? misvormd monster! kwelduivel van kluizenaars! Als je dan 
„toch wilt vechten, toon dan je krachten ! ik zal je man zijn!” 
Nu trok DÄsamorKÂ vol woede zijn tjandräsà, wierp die naar (SorBaur) 
maar het was mis; SorBari ontweek (het wapen) door een sprong, trok een 
grooten boom, zoo groot als een berg, uit den grond draaide dien rond, en 
„sloeg er mede naar DÁsÂMorkÁ, doch DâsÁmorkÂ ontweek den slag door een 
rijsprong, en wierp, toen hij achtervolgd werd, zijn koentâ naar hem; hi 
raakte hem, maar wondde hem niet: het wapen verbrijzelde op de borst van 
SOEBALI, zonder hem te kwetsen. SorBALI viel nu met een knods aan, doch 
. DÁsÁmorKÁ ontweek andermaal den slag door een sprong, greep mm de hevig- 
ste woede zijn trisoelà, wierp die af, en hoopen bij hoopen van pijlen vielen 
laagsgewijze op de borst van SorBaLr, waar zij verbrijzeld en verpletterd wer- 
den zonder hem te kwetsen. Daarop deed SorBarr een aanval, hij wilde zijn 
vijand slaan, maar deze boog zich op zijde, deed een grooten sprong, greep 
zijn boedjânggä päsä, een (draak-) pijl, die hij vroeger van le Goden op 
zijn gebed verkregen had, en legde die aan. Hr kwam een groote draak van 
verbazenden omvaug te voorschijn met opengesperde kaken, hij gaf een vree- 
selijk geluid en had slagtanden, die bliksemden. SorraAur week echter niet uit 
den weg, maar toen de draak naar hem hapte, bragt hij zijn lendenen bijëen, 
drukte zijn armen aan het lijf, liet zich omkronkelen en schudden, doch be- 
woog zich niet. Zóó spande de draak een poos al zijn krachten in. DÂsá- 
MOEKÁ was al blijde, en dacht, dat SorBaAur zeker sterven zoude, als de draak 
zich geheel en al vast om hem gekronkeld had, en dat hij ten minste zijn 
beenderen zoude breken, zoo hij hem al niet wondde. Toen spande Somvaárr 
verwoed al zijn krachten in, schudde zijn lichaam, zette de beide armen van 
het lijf, en drukte die tegen het lichaam van den draak, die hem omslingerd 
had, de draak scheurde geheel uit elkander, zijn slagtanden braken af, en 
zijn bek scheurde in tweeën. 

