XXII) 
26. 
27. 
28. 
29. 
30. 
31. 
32. 
33. 
 eppaded 
rompen lieten zich lafhartig vertreden, veel hoofden werden doorkliefd, de 
handpalmen braken of weken op zijde, en de kreupel geslagene dijën vlugt- 
‚ten in allerijl weg. 
DÁsÁmorkÂ schudde zijn hoofd, toen hij zag, dat zijn wonder- Boetâ’s ver- 
dwenen, en niets tegen den aap SorBALr vermogten. Hij had in ’t geheel 
niet gedacht, dat SorBArr in den strijd zoo moeyjelijk zoude te weêrstaan zijn, 
want pas, toen kij boete deed, was hij mager en uitgedroogd, en nu vam hij 
toe in grootte en dikte, nu was hij buitengemeen sterk, breed en forsch, vlug, 
knap, vaardig, bij der hand, snel in zijn bewegingen als de bliksem, onver- 
schrokken en onvermoeibaar, hoewel hij toch door honderdduizenden werd aan- 
gevallen. Hoeveel wonder-Boetâ’'s hem ook met hun paloe’s, piling’s, dön- 
dâ’s en badâmâ'’s slagen toebragten, hij merkte er volstrekt niets van, en van 
zijn kant bood hij gevaarlijken tegenstand, want Boetàä’s, zoo groot als een 
berg, drukte hij alleen met zijn vingers dood. DÂsÂmorkÁá, uiterst verwoed, 
omdat zijn bovennatuurlijke vermogens tegen hem vruchteloos waren, greep 
daarom zijn limpoeng, hij wilde die juist op hem afwerpen, toen SorBaLt haas- 
tig op hem af kwam. DáÁsÂmorkÁ hield stand. Met een bons stootten zij op 
elkander. Zij duwden elkander terug, en verwrongen elkanders leden. Daarop 
stonden zij vast, en drongen zij beurtelings op elkander in, rukten elkander 
omver, liepen om elkander heen, verwisselden van plaats, dan werden zij we- 
der handgemeen, verdraaiden elkanders ledematen, trokken er aan, worstelden 
en wierpen elkander op den grond. Hun kracht had zich in hun armen ver- 
eenigd, zij spanden zich in, met meest mogelijke dapperheid, en als zij elkander 
loslieten ploften zij op een afstand meer. Dan deden zij weêr hun best om elkan- 
der te slaan, zoodat de paloe’s van palmboomen stomp aan de punt werden, 
of braken, onder het aanvallen. Eindelijk grepen zij beide een lange, dikke, 
drooge, ontschorste boomstam, draaiden die in de rondte, vielen daarmede op 
elkander aan, stapten er mede over elkander heen, en wierpen die naar elkan- 
der toe, als of het gewone knodsen waren, zoodat alles op een afstand in 
den omtrek werd neêrgeslagen. Het was of de boomen, die in den strijd toe- 
vallig getroffen en ontworteld werden, waren omgekapt, zij lagen in de grootste 
wanorde dooreen, wijd en zijd vielen zij op den grond verspreid neder. 
De dieren (ven het woud) werden als ’t ware weggejaagd, zij vlugtten in 
aller ijl, in groote verwarring en in groote wanorde naar diepe ravijnen. Al de 
heilige Panditâ's, die op den berg boete deden, vlugtten halsoverkop weg 
om het rumoer van den strijd, hoogst ontsteld en beängst bij het zien van 
