XIII) 
34. 
95. 
36. 
31. 
98. 
89. 
XXIV 1. 
vens 
de wijze, waarop dat gevecht geleverd werd. De aap SorBam en Koning 
DásAmoerKÂ bragten het woud in rep en roer; zij waren buitengemeen sterk, 
maar geheel en al tegen elkander opgewassen, want beide stamden af van uit- 
stekende Panditâ’s, en beide hadden hun buitengemeene vermogens door 
boete tot het toppunt van volmaaktheid gebragt. Door hun wondermagt, hun 
hevig gebrul, en het geloei der stormen kwam de aarde in rep en roer, zij 
beefde en golfde zonder ophouden, en kantelde, zoodat de bergen waggelden. 
In de hevigheid van hun strijd kwamen zij worstelende al hooger en hooger 
op den berg, de steenen, waartegen zij aanstootten, sprongen met een slag 
uiteen en de top van den berg spleet en stortte in. 
Eindelijk dolf DÄsÂmorkÁ het onderspit, hij raakte van de beenen en plofte 
met een smak achterover op den grond. Hij greep zijn nanggâlä, die hij 
ontvangen had, toen hij op den Gohkarnäà boete deed, dit was zijn aller 
voortreffelijkste wapen, en het best geschikt, om hem (van vijanden) te bevrij- 
den. Hij wierp (dit wapen) naar SorBarr, en sneed er zijn hals mede af, zo0- 
dat zijn hoofd op den grond viel. Door de tooverkracht van de päântjâsonàâ- 
spreuk keerde het hoofd, dat ver van de romp gevlogen was, weêr op den 
hals terug, en vereenigden zich het vleesch, de doorgesneden spieren, het vel 
en de beenderen weder als vroeger. 
DÂsÂMorKÂ werd hoogst vervaard en verslagen, toen hij het afgesneden hoofd 
van SoEBALI, dat op den grond gevallen was, wederom naar de romp zag te 
rugkeeren. Sorparr ging wêer over eind staan, en deed een nieuwe poging. 
Hij wierp een ontschorste boomstam, zoo dik als een paard, op DÁsÂmorkÂ 
af, zoodat deze bezwijmd neêrviel. Daarna stond DÁsÂMmorKÂ wêer op, en ont- 
trok hij zich (een oogenblik) aan den strijd. 
DÂsÁmorkÂ spande in zijn woede alle krachten, zijn lichaam werd van vuur, 
zijn aangezigt zette zich uit als de Mäâhâ-mèroe, en er kwam vuur met 
vlammen uit. Hij zette zijn tweehonderd armen van het lijf, en kaatste daar- 
„mede déndàâ’s, badâmà’s, loegorâ’s en gandis in de hoogte. Hij vloog 
tot boven in de lucht, even als een vuurspuwende berg, die zich verheft. Al 
heviger en sterker werd het vuur, dat uit zijn lichaam kwam, en met een don- 
derende stem, als die van Batârâ KârÂ, toen hij de aarde in zijn gramschap 
„wilde inslikken, riep hij hem toe, om op zijn hoede te zijn: „hei, hei! pas op, 
„aap! ik zal jou verbranden! zie maar eens mijn buitengewone vermogens! wie 
„kan mijn vijandelijken aanval afweren?” Na die snoevende taal schudde hij 
zijn lichaam, en nu nam het vuur vau alle kanten in hevigheid toe. 
