== 80) 2e 
(XXIV)4. Maar Sorsart naderde het vuur, zonder eenig letsel van de hitte te beko- 
6. 
10. 
1. 
12. 
men, en toen werd het vuur als door een wervelwind weggevaagd, al suizende 
verwijderde het zich van zijn lichaam, verspreidde zich maar alle kanten, en 
‚ verstrooide zich wijd en zijd, door een hevigen wind voortgedreven. SorBAur 
vloog den huilenden, loeijenden stormwivd in lucht na. 
DâsÁmorkKÁ schudde zijn hoofd, toen hij dit zag, en greep nu zijn koentà, 
eveneens een geschenk van Batàârä Goreror; hij trad SorBAri te gemoet, en 
raakte hem met de koentà in de zijde, zoodat hij, rist! in twee stukken brak, 
en op den grond viel. Koet daarna wendde SorBarr zijn pântjäsonà aan, en 
toen vereenigden zich zijn vleesch, spieren en beenderen, die afgebroken wa- 
ren, weder. Daarop stampte hij tegen den grond, en vloog weêr in de lucht, 
„en toen DáÁsÁmorKÁ, geheel ontstemd, hem achtervolgde, ontweek hij hem. In 
de allerdolste razernij ging DÁsÄMorKÁ uu eens dwars dan eens schuins voor 
hem op zijn aangezigt liggen of op het hoofd staan, al krijschende, en zich wild 
en woest heên en weêr rollende, om zijn vermogens te laten werken. Bergen 
‚van steenen rolden uit zijn mond en van zijn lichaam; als hij het schudde, ver- 
spreidden zich daarvan nanggälâ’s, parasoe’s, koentâ’s, gädàä’s, bin- 
di’s, dendà’s, gandi’s, badáâmaá’s moesàlä’s, paloe’s en limpoeng’s, 
en overal was het vol van tjákvä's en tjandrásà’s; (al die wapenen) vermengd 
met de steenen, warrelden door elkander als een bijënzwerm. Het krielde in 
‚de lucht van de menigte wonder-wapenen, die voor den dag kwamen; in digte 
drommen kwamen zij daar zonder ophouden met donderend geraas aanzetten, 
terwijl bergen van steenen, als vloeiende lavastroomen, uit zijn mond, néus, 
achterste en ooren kwamen. Sopparr trad terug, werd getroffen, op den grond 
geworpen, en onder steenen en bergen begraven. Behalve die steenen vielen de 
nanggälä’s, paloe’s, piling’'s, moesälä's, lòrys, limpoeng’s, döndà's 
gandi’s, badämàä’s, koentà’s, tjäkrà's en tjandrâsà’s als een regen op 
hem, en bedolven zijn licheam, maar zonder dat hij pijn gevoelde. 
„Zie, Sornaril” riep DÄsÄmorKÁ hem uittartende vrolijk uit, „nu zul je zeker 
„toch wel sterven, domme, verwaande aap! baldadig beest! diefachtige stroo- 
„per! schreeuwziek boschdier, vagebond! lage, domme, verachtelijke aap, die 
„volstrekt wil uitmunten in buitengewone vermogens! Al had je honderddur- 
„zend levens, dan zou je toch stellig zeker onder deze bergen van steeneu tot 
„poeder vermorseld worden! Kijk! waar wil je nu je leven redden? ik wacht 
„je af, toon dan nu je moed en dapperheid!” 
In hevige woede zette SopBart nu zijn lichaam uit, hij wam een vreeselijke 
