XXIV) 
14. 
15. 
16. 
17. 
18. 
HD: 
20. 
21. 
mm GG] mm 
gedaante aan, werd al grooter en grooter, en paf! daar stond zijn lichaam, zoo 
groot als een berg, bijna zoo groot als dat van DâsÂmorkKÁ, maar met dit 
onderscheid, dat zijn lichaam uit een vaste degelijke stof bestond, terwijl dat 
van DâsÂmorkÂ van vuur was. Terwijl hij verwoed als een aap schreeuwde, 
scheen hij de gansche lucht te vervullen, en terwijl zijn stem de lucht in tweeën 
scheen te klieven, vloog hij tot boven in lucht; de stormen huilden, onder 
donkere wind- en regenvlagen beefde de aarde, de donder scheen te ratelen, hij 
klapwiekte met zijn haren als met vleugels, terwijl zij nog bedekt waren met 
steenen en bergen. 
DÁsAmorkÂ was verbaasd, toen hij Sorsarrs lichaam zoo enorm in omvang 
zag toenemen, en zoo groot worden als een berg, hij mikte met zijn lim- 
poeng, ook een geschenk van Batârâ Gorror, wierp die naar SOEBALI, 
toen deze naderbij kwam, en trof hem in de zijde. Sorgaur viel in twee stuk- 
ken op den grond, doch na een poosje wendde hij de päntjâsonâ aan, 
en toen vermengden zich het vleesch de spieren en beenderen weder, en vloog 
hij eensklaps in de lucht. 
DÄsÂmoúkÂ was ten einde raad, toen hij zag, dat hij zijn vijand niet kon 
dooden, en weende van spijt. „Koml” riep SorBarr tartende, „val mij nu eens 
„aan! hier is SorBarr, de meest vermogende in de gansche wereld! wel nu, 
„DÄsÂmorkKÂ! nu ben je met je vechten teleurgesteld! je hebt de volkomen- 
„heid nog niet bereikt! smeek Batârâ KAA, den verdelger der wereld, om 
„hulp! laat die trachten: mij te dooden, roep alle soorten van Boetâ’s, die 
„er in de wereld zijn, te zamen, om mijn aanval af te wachten!” 
DÂsAmorkÂ werd nu wel wat angstig, toen hij die woorden hoorde, maar, 
hij schaamde zich het gevecht te ontwijken, al moest nij dan ook zelf omko- 
men in den strijd. Hij wachtte hem af, en met een bons tegelijk op elkander 
aanvallende, pakten zij elkander om het lijf, woelden dooreen, worstelden, en 
drongen tegen elkander aan, haakten met de ellebogen om elkanders leden, 
slingerden beenen om beenen, of armen om armen, en trokken de een den 
ander, met den arm om den hals, naar zich toe. 
DásÂmorkÂ bezigde honderd armen, om zich onder het worstelen te verwe- 
ren, en in honderd armen hield hij wapenen, hij sloeg met paloe’s, pilings, 
déndâ's en badâmâ's, maar het lichaam van Sorgari scheen van hard ijzer 
te zijn, waarop hij als t ware met een stuk vermolmd hout sloeg, zóó weinig 
voelde (Sospaur) er van; het vuur, dat uit den mond (van zijn vijand) kwam 
spuiten, bedekte hem met vlammen, maar deerde hem uiet, de hitte van het 
11 
