SO re 
(XXIV) vuur verschroeide zelfs geen enkel haartje van zijn lichaam. 
Zóó vochten zij een poos in de lucht, en toen vielen zij, bezwijmd van woe- 
22. de, op de aarde neder, en lieten zij elkander los. Terwijl zij door de lucht vlo- 
gen, geleken zij twee vechtende bergen, die, elkander stootende, de een boven 
den ander trachtten te komen, en onder het duwen zich bij beurten de een boven 
den ander verhieven, of in hun snelle vaart tegen elkander aanstootten, en dan 
bij beurten op aarde vielen. Zij putten al hun strijdkrachten geheel uit, en als 
23. zij vermoeid waren in de lucht, vochten zij met hevigheid op de aarde; in 
wouden en op bergen grepen zij paloe's, zij sloegen elkander daarmede, en 
spanden daarbij hun uiterste krachten in, zoodat de boomen des wouds in 
splinters vlogen. Dan drukten zij elkander weder de nagels in ‘t aangezigt 
en worstelden en vatten zij elkander om het lijf in de lucht. (*) 
24. De Goden werden beängst, en verhuisden naar den grooten hemel, naar het 
verblijf van Batârâà EnNprÂ; maar toen de strijders al hooger en hooger duw- 
den, en met hun hoofden bijna tot aan den hemel van Batârâ ExprÂ raak- 
ten, kwamen de Goden in opschudding, liepen en vewarring dooreen, en vlugt- 
ten naar den hemel van Batârà Gorrom.(®) De Nimfen verstrooiden zich naar 
25. alle kanten, en dwaalden rond, zonder te weten waarheen zij zouden vlugten, 
in de grootste angst en onrust, omdat de groote hemel scheen op zijde te 
kantelen, door de wonderdadige vermogens van de strijders; nog nooit had- 
den zij uóó tets beleefd. Soraur en DÂsÁmorkKÁ gedroegen zich, of zij de we- 
reld wilden verdelgen, t was waarlijk ijzingwekkend. 
26. De Goden riepen hun toe om zich te verwijderen, en deden welriekende 
geuren, die zich alom verspreidden, op hen regenen, om het gemoed der 
strijders te doen bedaren, opdat het niet zoo ver mogt komen, dat zij den 
grooten hemel verdelgden. 
21. _DAsAmorkÂ loosde, in zijn moeijelijken toestand en hoogst vermoeid, een zucht 
daar SorBaAu1 zoo buitengemeen sterk was, dat het weinig scheelde, of hij had 
hem zijn knieën krom gebogen. Toen trok hij zijn tjändrâsä, die onheilspel- 
lend flikkerde als de stralen der zon; t was een uitstekend wapen, juist geschikt 
28. om het in den uitersten nood aan te wenden, hij sloeg daarmede SorBau1 zooda- 

(?) Hoe langwijlig de beschrijving van dit en van andere gevechten ook zijn moge, dient men in ’t oog te houden, dat 
de Dalang bij zijn wajang-vertooningen daaraan veel leven weet bij te zetten, en zijn toeschouwers door allerlei klank-na- 
bootsende geluiden eu door de bewegingen van zijn wajang-poppen weet te boeijen. 
(?) Hoewel Batärâ Endrâä een paleis in den hemel van Batârâ Goeroe bezat, was zijn eigenlijk verblijf in een 
afzonderlijken, lageren hemel, waar hij als Patih van Batârâä Goeroe het bewind voerde. 
