NG 
(XXIV) nig, dat deze met een enkelen slag in tweeën gekloofd werd, en met een bons, 
29. 
30. 
dl. 
32. 
9d. 
ò4, 
XXV. 1. 
2. 
als een instortende berg, op den grond viel. Niet lang daarna werkte de pän- 
tjäsonà, zijn beenderen en spieren, die afgekapt waren, vereenigden zich we- 
der als vroeger, en met een schreeuw, die alom de lucht vervulde, en deze 
als t ware deed splijten, verhief hij zich hoog in de lucht. 
DÁsÂmorkÂ ontweek hem, en maakte zich beängst en ongerust, hij zag wel 
in, dat hij in den strijd niet bestand was tegen een vijand, dien hij toch niet 
dooden kon, en dacht: „hoe zal ik den strijd winnen, als hij niet te dooden is? 
„misschien is het maar beter, dat ik hem gehoorzaam, want als hij eens zijn ui- 
„terste best mogt doen, waarheen zal ik dan vlugten? dan val ik zeker in 
„Zijn handen. Wie kan hem weêerstaan? Het is beter, dat ik hem gehoorzaam, 
„en mij aan hem onderwerp, dan kan ik misschien later met der tijd zijn too- 
„verspreuk, waardoor hij niet sterven kan, magtig worden.” Hij had dus geen 
lust meer, om telkens met hem op te vliegen, en liet zich met een plof op 
den grond vallen. Zijn vreeselijke gedaante verdween, hij werd wêer zoo 
klein, als vroeger, en toen SorBarr hem aangreep, verroerde hij zich in zijn 
handen niet. 
„Wel nu!” riep SorBarr tartende, „doe nu gaauw je best, dwerg- Boetàä!l 
„ik wacht er op, dat je je vermogens toont, als er nog van overgebleven 
„zijn. Je bent toch niet zoo heel sterk, met al je trots en bluf, alsof je al, 
„wat er in de wereld is, in je magt hadt.” 
DÂsÂmorkÂ weende bitter, maakte herhaalde teekenen van onderdanigheid, 
en zeide op mêewarigen toon: „ach, dappere held! ik vraag U vergiffenis, en 
„stel mijn leven en dood in uw handen. Als ik in mijn hofzetel gekomen ben, 
„zal ik U de voeten kussen (ten teeken van mijn onderdanigheid), en als het 
„uw verlangen is, bied ik U wijn vorstelijke waardigheid te Al&nkâ aan, 
„zoo U mij maar in het leven laat.” 
SowBALI werd zeer bewogen, toen hij den grootmagtigen vorst op zulk een; 
droevigen toon om genade hoorde smeeken, en liet hem los. Hij nam hem 
na ‘t ontvangen van zijn eerbieds-betuigingen, aan zijn hand met zich mede, 
en daarop gingen zij naast elkander zitten, Sorparr verlangde, dat DAsÂmor- 
KÁ hem als zijn eigen broeder beschouwde, en zóó kwam het tot een innig 
vriendschaps-verbond tusschen den Vorst van Alénkâ en Sorparr, waarbij zij 
beloofden, elkander met de meeste eensgezindheid in nood en dood te zullen 
bijstaan. | 
Intusschen had SomeriwÂ, die nog als een kidang een kluizenaars-leven 
