(XXIV) 
— Sh — 
leidde, met schrik het geschreeuw in het bosch, als het geluid des donders, en 
den vreeselijke strijd in de natuur gehoord, toen DÂsÄmorkÂ en SorBaur met 
hun wonderkrachten hevig aan ’t vechten waren, toen de boomen des wouds 
. waggelden, de aarde beefde en heên en weêr kantelde, de toppen der bergen 
instortten, en de wilde dieren in aller ijl zich verspreidden, en verstrooid naar 
alle kanten vlugtten. SoreriwÂ spoedde zich dus naar bet verblijf, waar zijn 
ouder broeder SorBaur boete deed, maar (toen hij daar kwam) was het ge- 
vecht al afgeloopen, en had de vijand zich onderworpen. SorBaur stelde zijn 
„jongeren broeder met zeer veel genoegen aan DÂsâmorkÂ voor, en nam hem 
mede in hun vriendschaps-verbond op. 
DásÁmorkÂ wilde niet naar zijn rijk terugkeeren, hij stond er op, om met 
SorBALT mede te gaan, en drong steeds op het bezit van de tooverspreuk pân- 
tjäsonàâ aan, daarom wilde hij niet naar zijn hofstad terugkeeren, en deed 
‚hij met hem boete. Zij werden de intiemste vrienden, en dag en nacht hield 
DAsÂmorkKÂ niet op bij hem te zijn. Eindelijk werd Sorgarr begaan met den 
grootmagtigen Vorst, die zich zoo aan hem hechtte, en op den berg zoo streng 
in zijn boete bleef volharden. Zóó werd Sorrarr ten langen laatste toegevend 
„jegens DÁsÂmorkÂ gestemd, en omdat deze er zoo sterk op aandrong, zoo 
streng mogelijk boete deed, en niet afweek van 't geen hij hem gelastte, deel- 
de hij hem de uitstekende pântjäsonà-spreuk mede, 
DásÂmorkKÁ was nu hoogst verblijd door de gedachte, dat hij niet meer 
sterfelijk was, en verzocht zijn beide vrienden, Sorgarr en SorariwÂ, met hem 
‚naar zijn hofstad Alénká te gaan. Toen zij aan dat verzoek gehoor hadden 
gegeven, en in het paleis waren aangekomen, ontbood DÂsÁmorkKÂ zijn jongere 
broeders, KonMBÂKARNÁ en WigisÂnÂ, en stelde hen aan zijn gasten voor. 
(KorMBÂKARNÂ en WipisÂNÂ) werden, evenals hun ouder broeder, de Koning, 
. met SopBArr en SorarIwÂ zeer bevriend. Deze namen daarop afscheid, en 
keerden beide terug naar hun verblijven op den berg Soenjâpringgä, om 
daar hun kluizenaarsleven te voltooijen. 
HOOEFDS'TUIEÊK XX X. 
Danaradja in oorlog mel Dasamoeka, en overwonnen. 
Toen DÂsÄmorKÁ nu eenmaal de pânt jäsonâ-spreuk magtig was, nam 
9. zijn lust, om de wereld te overheerschen, meer en meer in hevigheid toe. 
