(XXV) 
17. 
18. 
19. 
20. 
XXVII. 
A EE 
„het leven, maar bedenk! bedenk, dat er later een aap bij u komen zal als 
„afgezant, en wel een witte aap! die zal de wreedheid, die ge aan mij gepleegd 
„hebt, wreken, en dan zal uw paleis te Alénkâ door *t vuur verdelgd wor- 
„den.” Na die uitdaging vloog het hoofd van GormorkÂ in de lucht, en 
keerde terug naar het rijk Lokäpâlàá. 
De Boetâ’s zagen met verslagenheid het hoofd van den Boetà-afgezant 
GonmorKÂ door de lucht vliegen, en onder het uiten van uitdagingen naar 
Lokáäpálâ terugkeeren. Maar DÂsÁmorkÁ werd al meer en meer verontwaar- 
digd, toen hij die taal hoorde, en riep luide uit: „wel, dat is door het erge 
„heen van die DÂNÁRrÁpJÂ, dat hij een Boetâ op zoo’n ongehoord gemeene 
„wijze berispt! Hij wil zeker Koning van Alöénkàâ worden (maar daar heeft 
„hij immers geen regt op, want) dit rijk van Alënkàâ komt niet van onzen 
„vader (SorMALI), maar van mijn moeder, en toch wil hij zeker mijn rijk be- 
„zitten, steunende op zijn talrijke vrienden, de groote Goden. Welaan, oom 
„PranastÂ! laat de legers oprukken tegen mijn ouderen broeder! ik wil hem 
„verslaan, en Lokäpâlä verdelgen!” 
De Patih PramasrÂ verspreidde weldra onder de legerbenden het bevel, 
om de krijsmuziek aan te heffen, en toen rukte de voorhoede op, onder het luid 
klinken der instrumenten en het gedruisch van wagens, paarden en olifanten, 
zoowel op de aarde als in de lucht. De digt aaneen geslotene Boetà’s, 
die uitrukten, maakten alom een hevig geweld en rumoer. De voerhoede stond 
onder den Patih, en achter dezen bevond zich de dappere DormrüusÂ. Twee 
millioen Boetâ’s stonden gereed onder den held DoumrtrsÁ. Het was een 
schrikwekkende bende: men had onder hen Boetâ’s van allerlei soort, men 
vond er duizend rompen, voorop gingen zeven duizend hoofden, met oogen, 
die vier vademen ver uitpuilden, en die verward waren in de loshangende 
. haren, verder had men er ettelijke honderdduizenden van dijën en armen, 
die zich als een berg van boomwol, door een stormwind verstrooid, verspreid- 
den, zoo velen zag men uit den berg komen en zich verstrooijen. Zóó 
„rukten de troepen van den dapperen DormrikKsÂ onder luid rumoer als om 
strijd voorwaarts. Achter hen zat de held DormrEksÂ op een met vlammend 
goud versierde kostbare juweelen wagen, met een schitterende krijgshoed op 
het hoofd, en op een vreeselijke wijze met zijn limpoeng zwaaijende. 
