AMIN) 5. 
Sr 
_Ì 
GO 
de) 
10. 
JI 
152 
13. 
en On al 
tà's trokken uit onder aanvoering van den Patih BANÉNDRÂ en al de an- 
dere Boetâ-legerhoofden. De ten strijde toegeruste troepen rukten uit on- 
der veel geraas, en onder het geklank van köndang’s, gong’s en bèri’s, 
dat zich vereenigde wet het geschreeuw, dat zich alom verhief, en met het ge- 
hinnik van paarden en het gebrul van olifanten. Het scheen zich ten he- 
mel te verheffen en het luchtruim te vervullen. Bij 't uitgaan van de poort 
was er een groot gedrang, en zóó kwamen zij buiten de stad. De Patih 
BANÉNDRÁ had al de troepen in slagorde geschaard. Het leger van Lok à- 
pâlâ geleek op een berg van vuur. 
DormrùrsÁ, die met zijn troepen aan de spits van het leger ging, zag, 
evenals SorPwArsÂ en KampPÂNÁ, dat de vijand al uitgerukt was, en spoedig gaf 
hij bevel, dat het leger van Lokâpàâlâ tegen den vijand zouden oprukken. 
‚ SorPwARrsÂ en KamrpÂNÂ vielen met de hunnen tevens aan. Gelijktijdig vie- 
len zij allen aan, onder luid geschreeuw en het geklank van köndang’s, 
gong’s en bèri’s, datzich alom verhief, en van de goebar’s en de schelle 
goernang’s, wier geluid de lucht scheen te verscheuren. De lange rijn 
vermeugden zich in de hitte van den strijd dooreen. De Boetâ’s werden 
handgemeen met Boetàä’s, en gingen elkander in groote verwarring met 
piling’s, koentä’s, gandi’s, döndàä’s, of badämä’s bevechten. BANÉN- 
„DRÂ hield stand, DormrúksÂ liep moedig op den vijand in, en SorPwaArsÂ en 
KAMPANÁ vielen met hun troepen onder luid rumoer aan, zoodat het scheen, 
alsof de hemel van Batârâà ENprÂ zoude verwoest worden, toen de helden, 
rijdende op olifanten en wagens, tegen elkander aanbonsden. De Legerhoof- 
den, die in de lucht streden, geleken op een arend, die met een (anderen) Ko- 
ning der vogelen vocht. Zij warden zich dooreen, en de pijlen, die van de bo- 
gen snorden, geleken een regen van ârends-vederen. Van weêrskanten waren 
er al velen gesneuveld, zoo wel op de aarde als in de lucht, de lijken geleken 
op een berg van bloemen, en het Boetä-bloed bemorste de hoopen van licha- 
men, die zich in het bloed omwentelden als roode bergen. Zij deden op een 
vreeselijke wijze de aarde rijzen en dalen, deze bewoog zich als een zee, de 
steenen donderden tegen elkander aan, de aarde was in golving, beefde, schokte 
op en neêr, en kantelde naar alle zijden, door de hevige werking van de won- 
dermagt der helden met hun bovennatuurlijke strijdkrachten. 
Toen DormrEkKsÀ, SorpwarsÂ en KamrÂNÂ zagen, dat hun troepen het on- 
derspit dolven, mamen alle drie Legerhoofden persoonlijk in het gevecht deel, 
(zich zelven) bijtende van strijdlust, zwaaiden zij (met hun wagens) heên en 
12 
