CAXMID „hoofden opgeöfterd, om mijn Heer kennis te geven van de overmagtigheid 
_Ì 
10. 
Klk 
12. 
18. 
14. 
15. 
16. 
„van den vijand. En nu verzoekt Uw dienaar verlof, om te gaan sterven, 
„en op nieuw aan te vallen; de voorhoede der vijanden heeft de hoofdplaats 
„zelve al in vlammen gezet.” 
Toen de Koning DÄNÂrÁpsÂ van zijn Patih BANNprÂ de tijding vernam, 
dat zijn leger in de pan gehakt was, werd hij zeer vergramd, en sprak: ‚nu, 
„„Patih! ga maar gaauw naar buiten, en stel het overschot van de troepen 
„in gereedheid. Ik zal zelf medestrijden, je moet dus niet alleen, maar straks 
„met mij te zamen vechten” De Patih maakte een sëmbah, ging naar 
‚buiten, en stelde zich met al troepen van menschen onder hun aanvoerders, die 
vroeger in het paleis gebleven waren, in gereedheid. 
Koning DÄNÂRrÁpsÁ ging naar zijn bidvertrek om te bidden, en toen daalde 
‚(zijn rijtuig), de poespâkà, met zijn wapenrusting uit den hemel neder. Diep 
bedroefd over de handelwijze van zijn broeder, die het zelfs van zich kon 
verkrijgen, hem te bestrijden en hem, zijn ouderen broeder, naar het leven te 
staan, trok hj zijn krijgsgewaad, dat op zijn gebed van de Goden was ne- 
dergedaald, aan, en omgordde zijn wapens. De troepen stonden in vollen ge- 
tale gereed, toen hij de poespâkä beklom. Onder luid rumoer begeleidden 
hem de troepen met al hun wapentuig. 
Vooraan gingen TorrrÂrsÂrÂ en TorrrÂsorpÂ, de beide aanvoerders van de 
voorhoede, zij reden op schitterend versierde wagens. Beiden waren door hun 
moeder als neefs aan den Koning verwant, beiden waren even schoon van 
gedaante, als een paar tweelingen, even krachtvol, volleerd in de krijgskunst, 
en gewoon hun tegenpartij te verdelgen. 
(Daarop volgde) de Patih BaANÉnprâ, rijdende op een olifant, met twee- 
maal honderdduizend man, die overgebleven waren. Voorts gingen er vóór 
den Vorst luidklinkende goebar’s en bèri’s, terwijl achter den Koning de 
goernmang’s, gong’s en köndang’s de lucht deden weergalmen. 
Vier Legerhoofden volgden achter den Vorst: de zoons van TyrrrÂsorpim- 
eÂ, TsrrrÂpsÂsÂ, TorrrÂgoeNÂ en ToirrÂstkri, die hun (vroeger gesneuvelde) 
vaders in betrekking en naam opgevolgd waren. Hun troepen waren vol 
strijdlust en voor den dood niet bevreesd. 
Buiten de poort komende, verdween het vlammende vuur, toen Patih 
BANÉNDRÁ er een regen- en huilende wervelwind-pijl op «fschoot. Hij schoot 
er nog eens op, en rigtte groote verwoestingen onder den vijand aan, deze 
raakte in opschudding, tienduizend Boetä’s, die door zijn pijlen overvallen 
