Ae 
_(AXVID 27. NfNpaÂ te helpen, maar al hun pijlen stompteu af op de borst van DâsÂmor- 
XXIX.L. 
KÀ; eindelijk kwamen zij in nog digter menigte te voorschijn, en wielen zij 
als een regen op de borst van DÁsÂmorKÂ neder. 
Nu kwam de Boetàä-vorst in de uiterste woede naderbij, in zijn dolle ra- 
zernij wilde hij niet retireren. Hij greep Patih BANÉNDRÁ aan, en wierp hem 
van zich, zoodat hij op een afstand dood neêrviel. Toen LurrÂsorpÂ en 'Uor- 
.TRÄTJÂPÂ zagen, dat BanÉNprÂ door de hand van den Koning van Alënkà 
gevallen en gesneuveld was, wilde TyrrrÂsorvoÂ zijn dood wreken, maar Dor- 
MREKSÂ trad hem te gemoet, en na een levendig gevecht stierf TyirrÂsoepÂ, toen 
„hij door een knodsslag verbrijzeld werd. WyirrÂrsÂrÂ wilde hem wreken, maar 
WirorPAKsÂ ging hem te gemoet, en verpletterde hem met zijn knods. T'or- 
TRÄsEKTI wilde hen nu wreken, maar werd door een slag met de dendá 
van KaAMPÁNA verbrijzeld. Hetzelfde lot onderging TsrrrÂsorpireÂ door een 
„knodsslag van BÄpsrÂmorsti, alsmede de zoon van TnrrÂcoeNÂ door een 
knodsslae van D3AMBOEMANGLI, en de zoon van ÚgmrrÂp3ÂsÂ door de hand van 
te) 
SOEPWARSÁ. Zóó deden de Boetâ’s van Alönkâ, in onbesuisde woede te 
. voet vechtende, een hevigen aanval. Ook sneuvelden er vele aanvoerders van 
de hulptroepen (van Lokäâpàläà). Van het gansche leger van Lokâpâlàä 
bleef niets over; alleen hield de Koning, van zijn troepen verlaten, stand. Nie- 
OO 
10. 
mand bleef er over, dan de lijfwacht, die zich aan weêrszijden van zijn poes- 
‚päkä bevond; vele Hoofden waren gesneuveld, tienduizenden waren voor zijn 
oogen gevallen. Eensklaps viel Koning WisrÂwÂNÂ aan, hij begaf zich te mid- 
den (van het gevecht), om den dood van Patih BANÉNDRA, die door Dâsâ- 
MOEKÁ gedood was, te wreken, daarom was hij bovenmate verwoed. 
Toen DÄsÂmorKÄ zag, dat zijn broeder zich zelf ten strijde begaf, klom hij 
spoedig op zijn juweelen wagen. Patih PramasrÂ en de andere Legerhoof 
‚den verwijderden zich uit vrees voor de strijdende partijën; daar DÂsÂMorKÂ 
met zijn ouderen broeder vocht, noodigde Pramastá de Legerhoofden uit, zich 
van hun Heer te verwijderen. 
Toen de beide partijën tegen elkander over stonden, wezen zij met den vin- 
„ger op elkander; en uadat zij dit eenigen tijd gedaan hadden, schoten zij ge: 
lijktijdig hun uitstekend vermogende wapens op elkander af, maar deze stoot- 
ten zich beide stomp tegen elkander. Zij schoten weêr gelijktijdig hun bui- 
tengemeene wapens af, en bragten hun bovennatuurlijke begaafdheden in wer- 
king. DásÁmorKÁ schoot zijn bramastrâ (of vuurpijl) af, er kwam een berg 
van vuur uit, die vlammen uitschoot, het vuur vervolgde de vijanden, en ver- 
